Εθνική: άλλο τι θέλει, άλλο τι μπορεί

«Με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;» Με παίκτες αγωνιζόμενους σε συλλόγους του εξωτερικού, στους «Ευρωπαίους» ΑΠΟΕΛ και Απόλλωνα, στις παρ’ ολίγον (ελέω Τούντορ και κληρωτίδας) «Ευρωπαίες» Ομόνοια και ΑΕΛ η εθνική Κύπρου απέτυχε χθες -για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερις μέρες- να επιβεβαιώσει το διπλό στη Βοσνία/Ερζεγοβίνη.

Δεν είναι η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση που γεννά τον προβληματισμό. Δεν είναι το ταυτόσημο αποτέλεσμα απέναντι σε Ισραηλινούς και Ουαλούς (ήττα με 1-2). Είναι οι εμφανίσεις που γεννούν ανησυχία. Και στα τρία παιχνίδια της η ομάδα του Πάμπου Χριστοδούλου δέχτηκε πρώτη γκολ, εκτός έδρας μάλιστα (με Βοσνία και Ουαλία) σε ιδιαίτερα πρώιμα στάδια της αναμέτρησης. Η άνοδος της απόδοσης στην επανάληψη αποδείχθηκε επαρκής μόνο στην πρεμιέρα, ενώ χθες δεν έφτασε για θετικό αποτέλεσμα παρά το αριθμητικό μειονέκτημα των Ουαλών από το 47’.

Επειδή το εναπομένον παιχνίδι με την Ανδόρα δεν προσφέρεται ως σοβαρό κριτήριο, ένας πρώτος απολογισμός της παρουσίας μας στο β’ προκριματικό όμιλο καταλήγει σε αρνητικό ισοζύγιο. Μετά το διπλό-έκπληξη στη Βοσνία το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα απέτυχε εις διπλούν να αξιοποιήσει το μομέντουμ και να διεκδικήσει δυναμική υπέρβασης.

Ο Χάρης Κυριάκου ορθώς μίλησε για διπλή χαμένη ευκαιρία. Όταν με τη φόρα μιας τεράστιας εκτός έδρας νίκης αποτυγχάνεις δις εντός τεσσάρων ημερών να μαζέψεις έστω ένα βαθμό (αγωνιζόμενος ενώπιον 20.000 οπαδών σου στο πρώτο παιχνίδι και με αριθμητικό πλεονέκτημα για ένα ημίχρονο στο δεύτερο), τότε δεν έχει νόημα να παίζεις με τις λέξεις ή να φοβάσαι να παραδεχτείς ότι (σε πρώτη φάση) απέτυχες.

Ο Χριστοδούλου ορθώς πράττει και επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία, σε όλους τους τόνους και προς πάσα κατεύθυνση πως ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε το αουτσάιντερ. Για τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου έχουμε αργή άμυνα (χθες π.χ. στο δεύτερο τέρμα ο σκόρερ με την μπάλα στα πόδια ήταν πιο εκρηκτικός και ταχύς απ’ ό,τι οι δικοί μας οπισθοφύλακες χωρίς την μπάλα), ελάχιστους δημιουργικούς ή ικανούς στο «ένας εναντίον ενός» παίκτες, ενώ αρκετοί διεθνείς χρειάζεται να ωριμάσουν ακόμη ως προσωπικότητες, ώστε να μπορούν να σύρουν το κάρο, όταν αυτό κολλά στη λάσπη.

Είναι μια εξελικτική διαδικασία που απαιτεί χρόνο και υπομονή απ’ όλους τους εμπλεκόμενους. Στο παρόν στάδιο η εθνική μπορεί να πάρει αποτέλεσμα, μόνον αν όλες οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, δηλαδή οι παίκτες-κλειδιά της πιάσουν καλή απόδοση, ο αντίπαλος δεν βρεθεί σε καλή βραδιά και η τύχη είναι με το μέρος μας.

Με άλλα λόγια, για την ώρα, η θέληση των διεθνών είναι μεγαλύτερη από την ικανότητά τους. Αυτό αρκεί μόνο για εκλάμψεις, δηλαδή σποραδικά θετικά αποτελέσματα. Όταν -μέσα από τις προπονήσεις, τον αυξημένο χρόνο συμμετοχής με τις ομάδες τους, το δέσιμό τους στην εθνική, την πλήρη αφομοίωση της φιλοσοφίας του νέου εκλέκτορα- θα γίνουν ικανοί για περισσότερα, ίσως μπορέσουμε να πανηγυρίσουμε περισσότερα θετικά αποτελέσματα σε πιο σταθερή και συχνή βάση.