Μάχαιραν έδωκας…

Η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι μου προκάλεσε θλίψη (για τα αθώα θύματα) και συμπόνια (για όσους άφησαν πίσω). Ούτε συγκλονισμό, ούτε αποτροπιασμό, ούτε προβληματισμό. Ούτε έκπληξη, ούτε οργή, ούτε διάθεση εκδίκησης.

Η ευρωπαϊκή «11η Σεπτεμβρίου 2001» ήταν απλώς θέμα χρόνου. Στα 14 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους η ΕΕ συνδράμει τις ΗΠΑ -με ενεργή συμμετοχή ή παθητική παρακολούθηση- στον ασύμμετρο πόλεμο απέναντι στο «κακό» που έχουν δημιουργήσει (Μουτζαχεντίν, Ταλιμπάν, Αδελφοί Μουσουλμάνοι, Αλ Κάιντα, ISIS).

Τελικά ποιός είναι εθνικιστής και μάλιστα σοβινιστής χειρίστου είδους;

του Δημήτρη ΚαζάκηΤους θαυμάσατε όλους αυτούς του απατρίδες Ευρωπαίους; Όλους αυτούς που εξασκώνται σε δεκάρικους για «ευρωπαϊκά ιδανικά» και ευρωπαϊσμό; Τους είδατε όλους αυτούς που βγάζουν σπυριά, όταν μιλάμε για εθνική ανεξαρτησία και εθνική αυτοδιάθεση; Είδατε πόσο ωραία υιοθέτησε τον επίσημο γαλλικό σοβινισμό η αριστερά του κ. Φίλη, που μόλις πριν δυο βδομάδες μας έδινε μαθήματα καταγγελίας του «εθνικισμού» με την άρνηση του προφανούς, δηλαδή της γενοκτονίας των Ποντίων;

Η ΕΕ μετασχηματίζεται σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες

του Δημήτρη Καζάκη

Οι υπουργοί Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να δώσουν καταφύγιο σε 120.000 πρόσφυγες από την εμπόλεμη ζώνη στη Μέση Ανατολή και τις εμφύλες συρράξεις, ενώ συνεχίζεται η διαμάχη για τα ποσοστά που κάθε χώρα θα αναλάβει.

«Αυτό που έχουμε αποφασίσει σήμερα είναι ένα σημαντικό δομικό στοιχείο, αλλά όχι περισσότερο», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας ντε Μεζιέρ στους δημοσιογράφους. «Δεν είναι μόνο θέμα της μετεγκατάστασης 120.000 ανθρώπους που έχουν ανάγκη από βοήθεια, χρειαζόμαστε πιο θεμελιώδεις λύσεις».

Αν σκεφτεί κανείς ότι η Γερμανία άνοιξε πρώτα το Μπούχεβαλντ και τώρα τελευταία το Ντάχαου, τα παλιά στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, ώστε να υποδεχθούν τους πρόσφυγες, μπορεί να αντιληφθεί κανείς τι εννοεί ως «θεμελιώδεις λύσεις» ο Γερμανός υπουργός.

Πόσο κοστίζουν συμφωνία - διαφωνία για Ελλάδα και ΕΕ

Σαφέστατη είναι η άποψη του κορυφαίου αρθρογράφου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου Βόλφγκανγκ Μινχάου και αντανακλάται στον τίτλο του χθεσινού του άρθρου στην εφημερίδα αυτή: «Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει λέγοντας "όχι" στους δανειστές»! Αντί για σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς, δηλαδή, ο γερμανικής καταγωγής αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» υποστηρίζει πολύ καθαρά ότι «σε τελική ανάλυση η Ελλάδα δεν μπορεί πραγματικά να χάσει απορρίπτοντας την προσφορά των δανειστών»!

Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του Ολάντ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σοβαρά εκτεθειμένος εξέρχεται ο πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, από τη μάχη που έδωσε στη γαλλική εθνοσυνέλευση για να επιβάλλει ένα σύνολο αντεργατικών μέτρων, που παραπέμπει στα ελληνικά Μνημόνια. Η χρήση μάλιστα κι ανάλογων εργαλείων, πραξικοπηματικών δηλαδή μεθόδων, δείχνει ότι και στη Γαλλία τα (αντιδημοκρατικά) μέσα συνάδουν με τον (αντικοινωνικό) σκοπό, επιβεβαιώνοντας την ασυμβατότητα μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και δημοκρατίας.

Ο «νόμος Μακρόν», όπως πολύ σύντομα ονομάστηκε το πακέτο των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων που πήρε το όνομά του από τον 37χρονο υπουργό Οικονομίας, μοιάζει με αντιγραφή και επικόλληση στη Γαλλία των μέτρων που εισήγαγε η Τρόικα στην Ελλάδα από το 2010 κιόλας. Η αιτιολογία που χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία για να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της κοινωνίας ήταν η αντιμετώπιση της ανεργίας που έχει ξεπεράσει το 10%. Εν συντομία απελευθέρωση των αγορών. Η καθαρά νεοφιλελεύθερη συνταγή που υιοθέτησε η σοσιαλιστική κατά τ’ άλλα κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς περιλαμβάνει: δυνατότητα στα μαγαζιά ν’ ανοίγουν 12 Κυριακές το χρόνο από 5 που λειτουργούν σήμερα, απελευθέρωση του επαγγέλματος του νομικού, του συμβολαιογράφου και των υπεραστικών λεωφορείων, ενώ επίσης περιορίζονται οι αρμοδιότητες των διαιτητικών θεσμών που μεσολαβούν μεταξύ μισθωτών κι εργοδοτών σε περίπτωση εργατικών διαφορών -μεταβολή που, όπως ακριβώς συνέβη και στην Ελλάδα, διευκολύνει την εργοδοσία, ενώ πιθανότατα επιβλήθηκε κατόπιν δικής της πρότασης.

Παρί: 200 εκατ. € ετησίως με δισέλιδο συμβόλαιο!

Στα μέσα του περασμένου Μαΐου η ποδοσφαιρική Ευρώπη «ταρακουνήθηκε» από τα ύψους 60 εκατομμυρίων ευρώ πρόστιμα, τα οποία η UEFA επέβαλε σε Παρί Σεν Ζερμέν και Μάντσεστερ Σίτι για παραβίαση των όρων του Financial Fair Play.

Για την αποψινή αντίπαλο του ΑΠΟΕΛ στο Τσάμπιονς Λιγκ η τιμωρία της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας προέβλεπε συγκεκριμένα (για τις σεζόν 2014/15, 2015/16, 2016/17):

-Μέγιστη ζημία 30.000.000 ευρώ για το οικονομικό έτος που ολοκληρώνεται το 2015 και μηδενική ζημία για το οικονομικό έτος που ολοκληρώνεται το 2016.

Ένας Ζλάταν στο Παρίσι

Πρόσφατα η σκανδαλοθηρική Sun δημοσίευσε μια ιστορία που περιγράφει άριστα τον Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς. Το 2000 ο Αρσέν Βενγκέρ επιχειρεί ν’ αποκτήσει από τη Μάλμε τον Σουηδό με τις βοσνιακές ρίζες στέλνοντάς του μια φανέλα της Άρσεναλ με το νούμερο εννέα και το όνομά του τυπωμένο σε αυτήν. Αντί όμως να τη συνοδεύσει μ’ ένα προς υπογραφή συμβόλαιο, ο Αλσατός προτείνει στον τότε 19χρονο επιθετικό να δοκιμαστεί στους «κανονιέρηδες». Ολέθριο σφάλμα…

«Αποκλείεται! Ο Ζλάταν δεν δίνει παραστάσεις. Είτε με ξέρεις, είτε δεν με ξέρεις. Και αν δεν με ξέρεις, τότε δεν με θέλεις πραγματικά!», αποκάλυψε το σκεπτικό πίσω από την απόρριψη της προσφοράς του Βενγκέρ ο Ιμπραχίμοβιτς που προτίμησε ν’ αρχίσει την Οδύσσειά του από τον Άγιαξ. Η αποζημίωση των 7,8 εκατομμυρίων ευρώ των Ολλανδών παραμένει το υψηλότερο ποσό που έχει δοθεί για Σουηδό παίκτη της Μάλμε.

Από εκείνο το καλοκαίρι του 2011 ο «Ιμπρακατάμπρα», όπως αποκαλείται για τα μαγικά που κάνει με την μπάλα, έχει αλλάξει άλλες πέντε φορές φανέλα: με ενδιάμεσους σταθμούς τις Γιουβέντους, Ίντερ, Μπαρσελόνα και Μίλαν κατέληξε πριν λίγες ημέρες στην Παρί Σεν Ζερμαίν. Εννοείται πως ο αθλητικός διευθυντής της τελευταίας, ο Βραζιλιάνος Λεονάρντο, ταξίδεψε προσωπικά στη Σουηδία, προκειμένου να πείσει τον 31χρονο επιθετικό για τη μετακόμισή του στο Παρίσι.

169 εκατ. σε αποζημιώσεις

Η αποζημίωση των 20 εκατομμυρίων στη Μίλαν εκτόξευσε στα 169 εκατομμύρια το ποσό που έχουν πληρώσει οι κατά καιρούς εργοδότες του Ιμπραχίμοβιτς, προκειμένου να τον αποκτήσουν. Ο Σουηδός είναι πλέον το αδιαμφισβήτητο Νο1 στη συγκεκριμένη κατηγορία (βλέπε σχετικό πίνακα) και φιλοδοξεί να μετατρέψει σε τέτοιο και την Παρί. Άλλωστε από το 2001 μέχρι σήμερα μόνο δύο χρονιές δεν έχει στεφθεί πρωταθλητής: το 2003 (Άγιαξ) και το 2012 (Μίλαν).

«Το Παρίσι εισέρχεται οριστικά σε μια καινούργια διάσταση», έγραψε στην ηλεκτρονική της έκδοση η εφημερίδα “Figaro”, ενώ άλλα γαλλικά Μ.Μ.Ε. χαρακτηρίζουν τον νεοφερμένο ως «ιερό τέρας», «ιδιοφυΐα», «μάγο», ακόμη και «Μεσσία». Οι οπαδοί της Παρί Σ.Ζ. ονειρεύονται ήδη την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ και ακόμη και ο -συνήθως συγκρατημένος- Λεονάρντο έσταξε μέλι: «Είναι τεράστια υπόθεση η μετεγγραφή του Ιμπραχίμοβιτς. Είναι ένας παίκτης ικανός ν’ αλλάξει τα πάντα».

Υπόσχεση για Κακά

Τη συγκεκριμένη άποψη συμμερίζεται και ο Ντάβιντ Λάγκερκραντς, βιογράφος του Ιμπραχίμοβιτς: «Ο Ζλάταν είναι ένας νικητής που θα αλλάξει τη νοοτροπία του συλλόγου. Δεν αποδέχεται τίποτε άλλο πέραν της νίκης». Και αυτό ακριβώς θέλει να δουν οι ιδιοκτήτες του συλλόγου, οι οποίοι το περασμένο καλοκαίρι επένδυσαν 90 εκατομμύρια ευρώ και το τρέχον έχουν ξοδέψει ήδη 100 για την ενίσχυση του συλλόγου.

Σύμφωνα με την “Equipe”, μάλιστα, ο Ιμπραχίμοβιτς έχει λάβει την υπόσχεση από τους διοικούντες ότι -πλην των ήδη αποκτηθέντων Εζεκιέλ Λαβέτσι (Νάπολη), Τιάγκο Σίλβα (Μίλαν) και Μέρκο Βεράτι (Πεσκάρα)- η Παρί θα αποκτήσει και τον Βραζιλιάνο Κακά από τη Ρεάλ, ενώ στα υπόψη είναι και ο Ρομπίνιο (Μίλαν), ο οποίος έχει τον ίδιο ατζέντη με τον Σουηδό (Μίνο Ραϊόλα).

Η πίεση πάντως είναι ήδη τεράστια, αφού ο σεΐχης Νασέρ Αλ Κελαΐφι δύσκολα θα ανεχτεί δεύτερη συναπτή σεζόν χωρίς τίτλο. Αν αυτός θα είναι το παρθενικό Τσάμπιονς Λιγκ ή το τρίτο πρωτάθλημα (μετά το 1986 και το 1994), είναι άγνωστο, σε αντίθεση με τις οικονομικές παραμέτρους της μετεγγραφής του Ιμπραχίμοβιτς.

«Είμαι εξοργισμένη, σχεδόν αηδιασμένη από αυτά τα τεράστια ποσά σε εποχές οικονομικής κρίσης», δήλωσε η Ροζελίν Μπασελό. Η πρώην υπουργός αθλητισμού της Γαλλίας αναφερόταν στην αποζημίωση (20 εκατ.) και στις ετήσιες απολαβές (14 εκατ. καθαρά) του 31χρονου άσου και ο τόνος της θα ήταν σίγουρα πολύ οξύτερος, αν γνώριζε το συνολικό κόστος της απόκτησης του Σουηδού από την Παρί.

Μετεγγραφή 300 εκατομμυρίων!

Το προσεχές φθινόπωρο ο Γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, έχει εξαγγείλει φόρο 75% σε όσους εισπράττουν άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ ετησίως. Αυτό το φόρο αναλαμβάνει να πληρώσει για λογαριασμό του Ιμπραχίμοβιτς ο σεΐχης Αλ Κελαΐφι, όπως άλλωστε και τις κοινωνικές παροχές και τις εργοδοτικές εισφορές.

Όπως υπολόγισαν οι φορολογικοί ειδήμονες της Equipe, ο Ιμπραχίμοβιτς θα στοιχίσει συνολικά στην Παρί 70 εκατομμύρια ευρώ για κάθε ένα από τα τέσσερα χρόνια της συνεργασίας τους! Μαζί με τα 20 εκατομμύρια της αποζημίωσης συμπληρώνονται 300 εκατομμύρια ευρώ για ένα παίκτη που τον Οκτώβριο κλείνει τα 31. Ο Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας έχει κάθε λόγο να χαίρεται -όπως άλλωστε και ο ίδιος ο παίκτης.

Ακόμη κι αν η αγωνιστική πρόκληση δεν αποδειχθεί επαρκής σε βάθος χρόνου, μπορεί να παρηγορηθεί σκεπτόμενος: «Εισπράττω 90 φορές περισσότερα από τον Γάλλο πρόεδρο (178.920 ευρώ μεικτά), τέσσερα εκατομμύρια παραπάνω από τον Ριμπερί και σχεδόν 1.000 φορές παραπάνω από τον κατώτατο μισθό (17.108 ευρώ). Μπορώ ν’ αγοράσω επτά Bugatti Veyron Super Sport (το ακριβότερο αυτοκίνητο στον κόσμο) ή τρία ρολόγια Hublotδιακοσμημένα με 1.200 διαμάντια. Ή απλά να πετύχω άλλο ένα γκολ»!

 

ΟΙ ΠΙΟ ΚΟΣΤΟΒΟΡΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ

Ποδοσφαιριστής                Ομάδα                     Ηλικία  Αποζημίωση Μετεγγραφές

1. Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς   Παρί Σ.Ζ.                31          169,1               7

2. Νικολά Ανελκά               Σαγκάη Σένχουα     34          134                  8

3. Ερνάν Κρέσπο                 Μπαράσατ               38          121                  4

4. Χουάν Βερόν                   τέλος καριέρας        38          117                  6

5. Κριστιάνο Ρονάλντο      Ρεάλ Μ.                    28          111,5               2

6. Ρόμπι Κιν                        Λ.Α. Γκάλαξι           33          103,85             9

7. Ρονάλντο                         τέλος καριέρας        36          101                  5

8. Φερνάντο Τόρες              Τσέλσι                      29          96,5                 2

9. Κρίστιαν Βιέρι                τέλος καριέρας        40          87,5                 4

10. Ρομπίνιο                        Μίλαν                      29          85                    3

Σημείωση: Όλα τα ποσά των αποζημιώσεων είναι σε εκατομμύρια ευρώ

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Μονπελιέ: Ο θρίαμβος των καταφρονεμένων!

Ένα από τα ωραιότερα ποδοσφαιρικά παραμύθια της αγωνιστικής περιόδου 2011/12 γράφτηκε στη Γαλλία, όπου η Μονπελιέ άντεξε και ολοκλήρωσε την έκπληξη κατακτώντας το πρώτιστο πρωτάθλημα της 93χρονης ιστορίας της!

Στο πιο επεισοδιακό παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής η ομάδα του Ρενέ Ζιράρ επιβλήθηκε 2-1 της Οσέρ, μολονότι η τελευταία είχε ανοίξει το σκορ της και οι οπαδοί της (εκτοξεύοντας από μπαλάκια τένις μέχρι ρολά τουαλέτας στην περιοχή των φιλοξενούμενων) διέκοψαν τον αγώνα τρεις φορές και συνολικά για 41 λεπτά!

Ωστόσο η αυτοπεποίθηση που είχε αποκτήσει ο σύλλογος από την πανεπιστημιούπολη στα νότια της Γαλλίας φάνηκε και σε αυτήν την αναμέτρηση, αφού με δύο τέρματα του Τζον Ουτάκα «σφραγίστηκαν» η 25η νίκη στη σεζόν και μαζί το παρθενικό πρωτάθλημα!

Άνισος αγώνας

Το θαύμα της Μονπελιέ («τρέλα» το χαρακτήρισε στο δευτεριάτικο πρωτοσέλιδό της η Equipe) αξιολογήθηκε από τους ειδήμονες ως ένας θρίαμβος των φτωχών επαρχιωτών επί των βαθύπλουτων πρωτευουσιάνων.

Πραγματικά η σεζόν στη Λιγκ 1 εξελίχθηκε σε μια μονομαχία της μικρούλας Μονπελιέ με την κραταιά Παρί Σεν Ζερμαίν. Αν οι αριθμοί έπαιζαν ποδόσφαιρο, ο τίτλος θα είχε καταλήξει στο Παρίσι, πριν ακόμη εκκινήσει η περίοδος.

Οι πρωτευουσιάνοι μπήκαν στη σεζόν μ’ ένα μπάτζετ 160 εκατομμυρίων ευρώ, σχεδόν πενταπλάσιο αυτού της Μονπελιέ (36 εκατομμύρια) που την έφερνε στη 13η θέση της σχετικής λίστας μεταξύ των 20 συλλόγων της πρώτης κατηγορίας. Μόνον η απόκτηση του Χαβιέρ Παστόρε από την Παλέρμο κόστισε στην Παρί σχεδόν 10 εκατομμύρια περισσότερα απ’ όλο τον προϋπολογισμό της νυν πρωταθλήτριας!

Στην τελευταία ο Ολιβιέ Ζιρού (σ.σ. αποκτήθηκε έναντι 2,5 εκατομμυρίων από τη δευτεροκλασάτη Τουρ) έχει τη μέγιστη αγοραστική αξία (9,5 εκατομμύρια), την ώρα που στους Παριζιάνους επτά παίκτες αποτιμώνται άνω των 10 εκατομμυρίων και ο Κάρλο Αντσελότι αμείβεται με 1,2 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως. «Μόνο με χρήματα δεν μπορείς ν’ αγοράσεις τίτλους», ήταν το δηκτικό σχόλιο του Ζιράρ, ο οποίος εισπράττει 24 φορές λιγότερα από τον Ιταλό ομόλογό του (50.000 ευρώ)!

Το ιδανικό μείγμα

Στην πορεία της προς το φαινομενικά ακατόρθωτο η Μονπελιέ βασίστηκε σε μια ομάδα απαρτιζόμενη από θεωρητικά ξοφλημένους βετεράνους (Ίλτον, Ζενσάν, Πιτό, Ντερνίς, Ουτάκα) και φυντάνια από την ιδρυθείσα το 1978 ακαδημία της (Ζουρντρέν, Γιανγκά-Μπιβά, Καμπελά, Μπελχαντά).

Ο τελευταίος είναι ένα εξαιρετικό δεκάρι που ψηφίστηκε ως «η αποκάλυψη της σεζόν», ο Γιανγκά-Μπιβά ανελίχθηκε στα 23 του σε ηγέτη της κορυφαίας άμυνας στη Λιγκ 1 (34 τέρματα παθητικό), κλήθηκε ήδη στην εθνική Γαλλίας για το Euro2012 και την ερχόμενη περίοδο θα αγωνίζεται μάλλον στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Ζιρού αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του σαμπιονά (σ.σ. από κοινού με τον Νενέ της Παρί) και με ρήτρα αποδέσμευσης στα 16 εκατομμύρια ευρώ έχει κεντρίσει ήδη το ενδιαφέρον πολλών συλλόγων.

«Θα προτιμούσαν να πωλήσω τον Ζιρού, διότι οι επιθετικοί δεν είναι πάντα σταθεροί. Για τον Μπελχαντά η Παρί θα πρέπει να μας προσφέρει 50 εκατομμύρια ευρώ, για να τον αφήσουμε», κατέστησε σαφές ο πρόεδρος Λουί Νικολέν, ο οποίος δεν προτίθεται να πάρει οικονομικά ρίσκα εν όψει της συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ: «Εντούτοις προειδοποιώ όλους τους αντιπάλους μας: απέναντί μας ουδείς θα έχει εύκολη δουλειά».

Οικογενειακή επιχείρηση

Ο Νικολέν κάθεται στον προεδρικό θώκο από το 1974, όταν αγόρασε το σύλλογο έναντι μισού εκατομμυρίου γαλλικών φράγκων. Έκτοτε τον διοικεί ως οικογενειακή επιχείρηση. «Αγαπώ τους παίκτες μου. Η Μονπελιέ είναι η κόρη μου. Είμαστε ένας σύλλογος εγγύς στους φιλάθλους και θέλουμε να μείνουμε τέτοιος», έχει δηλώσει φανερώνοντας το πώς σκέπτεται το ρόλο της ομάδας του στο σύγχρονο ποδόσφαιρο: περισσότερο ερασιτεχνικά παρά επαγγελματικά. «Ένεκα του αυξημένου ενδιαφέροντος των Μ.Μ.Ε. θα έπρεπε κανονικά να βάλουμε περίφραξη στο προπονητικό μας κέντρο. Εγώ όμως θέλω οι παίκτες μου να είναι πάντα προσβάσιμοι στους οπαδούς».

Ο αμφιλεγόμενος 68χρονος που συχνά έχει επικριθεί ένεκα των χυδαίων και ομοφοβικών τοποθετήσεών του (σ.σ. τον Οκτώβριο του 2009 τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τεσσάρων μηνών, διότι χαρακτήρισε τον Μπενουά Πεντρετί της Οσέρ «μικρή βασίλισσα»!) προτιμά να πολώνει αδιαφορώντας για τις συμπάθειες.

Μολονότι εκατομμυριούχος επιχειρηματίας (σ.σ. οι εταιρείες του κάνουν αποκομιδή σκουπιδιών), εμφανίζεται συχνά με τζιν και φανελάκια που παραπέμπουν περισσότερο σε ιδιοκτήτη μπιραρίας. Ο λόγος του, ωστόσο, είναι συμβόλαιο. Την περασμένη Δευτέρα, στη φιέστα τίτλου στην Πλας ντε λα Κομεντί, εμφανίστηκε με μοϊκανική κόμμωση και τα μαλλιά βαμμένα στα χρώματα του συλλόγου (πορτοκαλί και μπλε), όπως ακριβώς προέβλεπε το στοίχημα που είχε βάλει για το ενδεχόμενο κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Η τέταρτη κούπα

Ο τίτλος ήρθε με τη δεύτερη καλύτερη συγκομιδή όλων των εποχών (82 πόντοι, δύο λιγότεροι από αυτούς της Λιόν το 2006), αλλά και με πολύ άγχος για τον Νικολέν. Μία αγωνιστική πριν το φινάλε δήλωνε πως θα χαιρόταν, αν η ομάδα του έκοβε πρώτη το νήμα, συμπλήρωνε όμως: «Θα προτιμούσα να τερματίζαμε έκτοι ή έβδομοι. Η μόνη μου απαίτηση από την ομάδα είναι η παραμονή. Αυτή τη χρονιά το άγχος είναι τρομακτικό. Υποφέρω!»

Την περασμένη Δευτέρα πάντως η ευτυχία του ήταν απερίγραπτη. «Είναι απίστευτο; Εμείς πρωταθλητές; Ποιος θα το σκεφτόταν το 1974, όταν ιδρύαμε εκ νέου το σύλλογο και ξεκινούσαμε από την έκτη κατηγορία;», αναρωτήθηκε ρητορικά ο υπερτραφής 68χρονος.

Τω όντι η Μονπελιέ στα 93 χρόνια ζωής της είχε αλλάξει πλειστάκις όνομα και χρώματα, είχε υποβιβαστεί εννέα φορές, είχε περάσει στη β’ κατηγορία την πενταετία 2004-09, είχε ως κορυφαίο πλασάρισμά της την τρίτη θέση την περίοδο 1987/88 και μόλις τρεις κούπες στην τροπαιοθήκη της: δύο κύπελλα (1929, 1990) και ένα Λιγκ Καπ (1992).

Η τέλεια συμβίωση

Η προσθήκη της κούπας του πρωταθλητή ήταν εν πολλοίς έργο (και) του προπονητή. Στον τρίτο χρόνο του στη Μονπελιέ (έπειτα από μία δεκαετίες στις μικρές εθνικές της Γαλλίας) ο 58χρονος Ζιράρ εξελέγη ως ο κορυφαίος προπονητής στη χώρα για την άρτι ολοκληρωθείσα σεζόν.

Με τις σωστές δόσεις αυστηρότητας και στοργής, απαιτητικός και συνάμα υπομονετικός ο 58χρονος πιστώθηκε την άρτια στελέχωση του ρόστερ, την προώθηση και εξέλιξη πλείστων πιτσιρικάδων και, φυσικά, την ψυχολογική προετοιμασία της ομάδας, η οποία παρέμεινε στην πρώτη θέση, μολονότι για εβδομάδες οι παίκτες της ήταν υποχρεωμένοι ν’ ακούν και να διαβάζουν συνεχώς πως δεν θ’ αντέξουν, πως θα λυγίσουν προς όφελος του φαινομενικά πανίσχυρου αντιπάλου.

Οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις διαψεύστηκαν παταγωδώς, ο Ζιράρ δικαιώθηκε πανηγυρικά και ο Νικολέν -στο επιστέγασμα της 38χρονης παραγοντικής καριέρας του- απεφάνθη: «Έχουμε έναν καλό προπονητή, ανταγωνιστικούς συνεργάτες και νεαρούς παίκτες. Η τέλεια συμβίωση»!

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ποδοσφαιρική Μασσαλιώτιδα!

Η Μασσαλιώτιδα, ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας, γράφτηκε στις 17 Απριλίου 1792 (νύχτα κήρυξης του πολέμου Γαλλίας-Αυστρίας) και έμεινε στην ιστορία με αυτό το όνομα (σ.σ. το αρχικό της ήταν «Πολεμικό Άσμα για τη Στρατιά του Ρήνου»), επειδή κατά την επιστροφή του γαλλικού στρατού κάποιοι Μασσαλιώτες εθελοντές άρχισαν να το τραγουδούν στους δρόμους του Παρισιού.

Δύο αιώνες μετά τη σύνθεση της Μασσαλιώτιδας η Ολιμπίκ Μαρσέιγ στεφόταν πρωταθλήτρια για όγδοη φορά στην ιστορία της και έναν χρόνο αργότερα (1993) ανέβαινε στην κορυφή της Ευρώπης κατακτώντας το Τσάμπιονς Λιγκ -χάρη στο τέρμα του Μπαζίλ Μπολί στον τελικό του Μονάχου απέναντι στη Μίλαν (1-0). Την ίδια περίοδο οι Φωκαείς υπερασπίζονταν τα εγχώρια πρωτεία τους, ωστόσο το πρωτάθλημα εκείνο τους αφαιρέθηκε ένεκα του σκανδάλου δωροδοκίας με πρωταγωνιστή τον τότε πρόεδρό τους Μπερνάρ Ταπί.

Το φάντασμα του τελευταίου στοίχειωσε το σύλλογο, ο οποίος έκτοτε έφτασε τέσσερις φορές μια ανάσα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος (1994, 1999, 2007, 2009) και άλλες τόσες από την κατάκτηση ενός τροπαίου: δις του κυπέλλου Γαλλίας (2006, 2007) και δις του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (1999, 2004). Ο… εξορκισμός έλαβε χώρα στις 27 Μαρτίου, όταν η Μαρσέιγ επικρατώντας της Μπορντό στον τελικό του «Σταντ ντε Φρανς» κατέκτησε το Λιγκ Καπ. «Επιτέλους ένα τρόπαιο!», έγραψε ο γαλλικός Τύπος την επομένη του αγώνα, ωστόσο για τον επόμενο θρίαμβο δεν χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια αλλά μόλις 39 ημέρες!

Εκμεταλλευόμενη την ήττα της Οσέρ στο Λιόν (1-2) και τη δική της επικράτηση επί της Ρεν στο «Βελοντρόμ» (3-1) η Ολιμπίκ αποσπάστηκε οκτώ βαθμούς από τους πιο κοντινούς διώκτες της στη βαθμολογία και δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε στέφθηκε πρωταθλήτρια για ένατη φορά στην ιστορία της (σ.σ. είχαν προηγηθεί οι τίτλοι των 1937, 1948, 1971, 1972, 1989, 1990, 1991, 1992)!

Υπογραφή Ντεσάν

Η επιστροφή στους τίτλους και το γεφύρωμα των δύο εποχών της Ολιμπίκ έφεραν ευδιάκριτη την υπογραφή του Ντιντιέ Ντεσάν, ο οποίος στις 26 Μαΐου 1993 στο Μόναχο είχε υψώσει ως αρχηγός της ομάδας την κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ. Στην πρώτη του χρονιά στη Μασσαλία ο 41χρονος τεχνικός κατάφερε να βγάλει το σύλλογο οριστικά και θριαμβευτικά από το σχεδόν εικοσαετές αγωνιστικό τέλμα και την πόλη στους δρόμους!

Ο άλλοτε αρχηγός της εθνικής Γαλλίας πιστώνεται (πλην των τίτλων φυσικά) δύο πράγματα. Πρώτον, την αναγνώριση πως η ομάδα που του παρέδωσε το περασμένο καλοκαίρι ο Βέλγος Έρικ Γκέρετς ήταν ήδη ανταγωνιστική και δεν χρειαζόταν ριζική αναδόμηση, αλλά στοχευμένη ενίσχυση του ρόστερ της. Το βάρος έπεσε στην άμυνα, για τη θωράκιση της οποίας αποκτήθηκαν οι  Σουλεϊμάν Ντιαβαρά (στυλοβάτης της περυσινής Μπορντό), Στεφάν Μ'μπία (Ρεν) και Γκαμπριέλ Χάιντσε (Ρεάλ), ενώ στην επίθεση ο Λούτσο Γκονζάλες (αποκτήθηκε έναντι 24 εκατομμυρίων ευρώ από την Πόρτο το περασμένο καλοκαίρι) μετά από ένα εξάμηνο προσαρμογής έδειξε την αξία του και πιστώθηκε σημαντικό μερίδιο της επιτυχίας.

Διπλή «ανάσταση»

Η δεύτερη ανυπολόγιστης αξίας υπηρεσία του Ντεσάν στη Μαρσέιγ της περιόδου 2009/10 ήταν η αναγέννηση και αξιοποίηση των Χατέμ Μπεν Αρφά και Ματιέ Βαλμπουενά, ήτοι δύο πολλά υποσχόμενων ποδοσφαιριστών, των οποίων η απόδοση κυμαινόταν διαρκώς κάτω των προσδοκιών. Ένεκα τερτιπιών και παραπτωμάτων, τα οποία είχε ξεκινήσει ήδη επί Γκέρετς, ο Μπεν Αρφά βρέθηκε στη χειμερινή μετεγγραφική περίοδο ένα βήμα πριν την παραχώρηση. Αγοραστής δεν βρέθηκε, ο Ντεσάν έκανε την έκπληξη δίνοντας άφεση αμαρτιών στον 23χρονο μεσοεπιθετικό κι εκείνος του το ανταπέδωσε με εκπληκτικές εμφανίσεις στο β’ γύρο, οι οποίες τον επανέφεραν στην εθνική ομάδα. Ο Βαλμπουενά είχε καταστεί επίσης αναλώσιμος ένεκα των Γκονζάλες και Αμπριέλ, ωστόσο ούτε αυτός βρήκε σύλλογο τον Ιανουάριο και αποφάσισε να βάλει το κεφάλι κάτω, να δουλέψει σκληρά και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ντεσάν.

Το σημείο μεταστροφής

Στην αγωνιστική «ανάσταση» αυτών των δύο και η αντίστοιχη ανάταση του Γκονζάλες θεμελιώθηκε η βαθμολογική αντεπίθεση της Μαρσέιγ μέσα στο 2010. Στην πρεμιέρα του δεύτερου γύρου, η Ολιμπίκ ταξίδεψε στο «Σαμπάν Νταλμά» για να παίξει τα ρέστα της απέναντι στην κατά εννέα πόντους υπερτερούσα και πρωτοπόρο Μπορντό. Το αυτογκόλ του Ματαντά στο πρώτο μέρος έδειχνε να μετατρέπεται σε γκιλοτίνα των ελπίδων της, οι οποίες όμως έμειναν ζωντανές χάρη στο τέρμα του Σεϊρού δέκα λεπτά πριν το φινάλε. Η ψυχολογική ανάταση των Μασσαλιωτών αποτυπώθηκε σ’ ένα εκρηκτικό σερί επιτυχιών στις επόμενες 17 αγωνιστικές (13 νίκες, 3 ισοπαλίες, 1 ήττα) που κορυφώθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Για τον Ντρεϊφούς

Η επιστροφή στην εγχώρια κορυφή θα ήταν βάλσαμο στην ψυχή του Ρόμπερτ Λουίς Ντρεϊφούς, ο οποίος αγόρασε το σύλλογο το 1996 και στα 13 χρόνια παραμονής του στον προεδρικό θώκο ξόδεψε χωρίς φειδώ, προκειμένου να τον επαναφέρει στους τίτλους. Ο ιδιαίτερα αγαπητός Γαλλοελβετός επιχειρηματίας αποχαιρέτισε τα εγκόσμια το περασμένο καλοκαίρι σε ηλικία 63 ετών και δεν πρόλαβε να ζήσει την εκπλήρωση του οράματός του. Στη Μασσαλία και στη Μαρσέιγ, ωστόσο, άπαντες του αφιέρωσαν τους δύο εφετινούς τίτλους…

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ