Τερματοφύλακες-σκόρερ!

Τα γκολ είναι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου. Οι χαρισματικοί που τα σημειώνουν (κατά κανόνα επιθετικοί) αντιμετωπίζονται ως η ευλογία του αθλήματος, οι ταλαντούχοι που τα αποτρέπουν (κατά κανόνα τερματοφύλακες) αντιστοίχως ως η κατάρα του. Αυτή η ευρύτατα εξαπλωμένη αντίληψη περί του «βασιλιά των σπορ» υπήρξε το βασικότερο σπιρούνισμα στην απαράμιλλη καριέρα του Βραζιλιάνου τερματοφύλακα, Ροζέριο Σένι, ο οποίος στις αρχές της εβδομάδας κρέμασε τα γάντια του.

«Ήθελα να καταρρίψω την προκατάληψη ότι οι τερματοφύλακες δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πόδια τους. Είναι ένα ψέμα», είχε δηλώσει παλαιότερα ο 42χρονος σήμερα άσος, ο οποίος στη διάρκεια της 25χρονης διαδρομής του στα ποδοσφαιρικά γήπεδα πανηγύρισε συνολικά 131 γκολ -είτε από την άσπρη βούλα είτε με απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Είναι φυσικά ο ρέκορντμαν μεταξύ των τερματοφυλάκων-σκόρερ.

Ερνστ Χάπελ: Η ιδιοφυΐα

Αν δεν ήταν αρειμάνιος καπνιστής, σήμερα θα γιόρταζε τα 90άχρονα του -μάλλον σε κάποιον ποδοσφαιρικό πάγκο με (ακόμη) μια τριανταριά από τα αγαπημένα του βελγικά τσιγάρα. Μόνον αυτό άλλωστε θα ταίριαζε στον πιθανότατα πιο πρωτοποριακό και σίγουρα πιο αντισυμβατικό προπονητή στην ιστορία του ποδοσφαίρου, το οποίο επηρέασε και διαμόρφωσε όσο ελάχιστοι πριν και μετά από αυτόν.

Ό,τι σήμερα θεωρείται η επιτομή της σύγχρονης τακτικής (αμυντική γραμμή ανεβασμένη στη μεσαία γραμμή, επιθετική άμυνα, ανηλεές κυνηγητό του αντιπάλου στη δική του περιοχή, καθολική συμμετοχή στην κίνηση προς τα μπρος ή προς τα πίσω για εξάλειψη διαθέσιμων για τον αντίπαλο χώρων), είναι κληρονομιά του Ερνστ Φραντς Χέρμαν Χάπελ, ο οποίος τελειοποίησε την -καθιερωμένη από τον Μπράνκο Ζέμπετς- άμυνα ζώνης μπολιάζοντάς την με τη διαρκή πίεση και το τεχνητό οφσάιντ.

Ο γητευτής των ρεκόρ

Veni, vidi, vici. Η γνωστή ρήση του Ιουλίου Καίσαρα από το 46 π.Χ. ταιριάζει γάντι στο χθεσινό one-man-show του Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι που είχαν την τύχη να βιώσουν όσοι παρακολούθησαν το ντέρμπι Μπάγερν-Βόλφσμπουργκ για την έκτη αγωνιστική της Μπούντεσλιγκα.

Ήλθα: ο Πολωνός «αφίχθηκε» στο παιχνίδι με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, όταν με το σκορ στο 1-0 υπέρ των «λύκων» αντικατέστησε τον Τιάγκο Αλκάνταρα.

Είδα: Η κατόπτευση του πεδίου μάχης και των αντιπάλων διήρκεσε κάτι λιγότερο από έξι λεπτά.

Νίκησα: Με πέντε τέρματα εντός 9 λεπτών ο 27χρονος επιθετικός κονιορτοποίησε την άμυνα της Βόλφσμπουργκ και έκανε τα ρεκόρ να φυλλορροήσουν στο διάβα του.

Μίντγιλαντ: Το ποδοσφαιρικό Moneyball!

Το πρώτιστο πρωτάθλημα της Μίντιλαντ ήλθε με τη βοήθεια υπολογιστών και της θεωρίας των πιθανοτήτων

Η νέα πρωταθλήτρια Δανίας εδρεύει στο Χέρνινγκ, μια πόλη 48.000 κατοίκων με κόκκινα πλινθόκτιστα σπίτια κι έναν πεζόδρομο, στον οποίο τα καταστήματα κλείνουν στις πεντέμισι το απόγευμα. Προπονείται σ’ ένα ανώμαλο λιβάδι ανάμεσα σε δέντρα και μαραμένους φράκτες, στο οποίο είτε λυσσομανάει ο αέρας (φέρνοντας τη μυρωδιά της κοπριάς από τα παρακείμενα χωράφια) είτε βρέχει καταρρακτωδώς. Κι όμως σ’ αυτήν την περιοχή, όπου -σύμφωνα με μια δανέζικη παροιμία- ακόμη και τα κοράκια κάνουν μεταβολή, λαμβάνει χώρα εδώ και ένα χρόνο το πιο συναρπαστικό πείραμα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Το «έτρεξαν» τέσσερις άνθρωποι: ένας έξυπνος πρόεδρος (μόλις 31 ετών και με αλογοουρά), ένας 47χρονος πρώην χρηματοοικονομικός έμπορος (με περιουσία από στοιχήματα σε ποδοσφαιρικούς αγώνες), ένας 43χρονος οξύθυμος αθλητικός διευθυντής κι ένας 42χρονος παθιασμένος προπονητής. Αυτοί κατόρθωσαν τον περασμένο χρόνο να μετατρέψουν ένα επαρχιακό σωματείο σ’ ένα σύλλογο, στον οποίο μαθηματικά μοντέλα και αλγόριθμοι παίζουν μεγαλύτερο ρόλο απ’ οπουδήποτε αλλού στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Το χειμερινό μετεγγραφικό παζάρι στην Κύπρο

Εμβριθές αποδείξεων για την προχειρότητα του μετεγγραφικού σχεδιασμού σχεδόν όλων των σωματείων της α’ κατηγορίας ολοκληρώθηκε το χειμερινό παζάρι. Απόδειξη πρώτη: η πλειονότητα των ομάδων εξάντλησε το περιθώριο των τεσσάρων μετεγγραφών. Όποιος έχει στελεχώσει καλά και συνετά το ρόστερ του μέχρι τα τέλη Αυγούστου, δεν παίρνει τέσσερις μήνες αργότερα τέσσερις νεοφερμένους. Απλά πράγματα.

Κύπρος: Μετεγγραφικός χάρτης 2013/14

Καμπόσα (μπόλικα) επίθετα στο «Ήρθαν», καμπόσα (λιγότερα) επίθετα στο «Έφυγαν», έτοιμοι οι μετεγγραφικοί οδηγοί στις ειδικές εκδόσεις των έντυπων Μ.Μ.Ε. Πρόσθεση των ονομάτων των παικτών μαζί με την (καινούργια ή πρώην) ομάδα τους, έτοιμα και τα μετεγγραφικά αφιερώματα στον ηλεκτρονικό Τύπο. Παράθεση και της ομοσπονδίας, από την οποία ζητήθηκε το πιστοποιητικό εγγραφής των νεοφερμένων, ιδού και η -τεμαχισμένη σε ενημερωτικά δελτία- «πλήρης ενημέρωση για τις μετεγγραφές των ομάδων μας από την Ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου» (τύφλα να ‘χουν Ισπανοί, Άγγλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Γάλλοι και Ελβετοί…)

Μονπελιέ: Ο θρίαμβος των καταφρονεμένων!

Ένα από τα ωραιότερα ποδοσφαιρικά παραμύθια της αγωνιστικής περιόδου 2011/12 γράφτηκε στη Γαλλία, όπου η Μονπελιέ άντεξε και ολοκλήρωσε την έκπληξη κατακτώντας το πρώτιστο πρωτάθλημα της 93χρονης ιστορίας της!

Στο πιο επεισοδιακό παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής η ομάδα του Ρενέ Ζιράρ επιβλήθηκε 2-1 της Οσέρ, μολονότι η τελευταία είχε ανοίξει το σκορ της και οι οπαδοί της (εκτοξεύοντας από μπαλάκια τένις μέχρι ρολά τουαλέτας στην περιοχή των φιλοξενούμενων) διέκοψαν τον αγώνα τρεις φορές και συνολικά για 41 λεπτά!

Ωστόσο η αυτοπεποίθηση που είχε αποκτήσει ο σύλλογος από την πανεπιστημιούπολη στα νότια της Γαλλίας φάνηκε και σε αυτήν την αναμέτρηση, αφού με δύο τέρματα του Τζον Ουτάκα «σφραγίστηκαν» η 25η νίκη στη σεζόν και μαζί το παρθενικό πρωτάθλημα!

Άνισος αγώνας

Το θαύμα της Μονπελιέ («τρέλα» το χαρακτήρισε στο δευτεριάτικο πρωτοσέλιδό της η Equipe) αξιολογήθηκε από τους ειδήμονες ως ένας θρίαμβος των φτωχών επαρχιωτών επί των βαθύπλουτων πρωτευουσιάνων.

Πραγματικά η σεζόν στη Λιγκ 1 εξελίχθηκε σε μια μονομαχία της μικρούλας Μονπελιέ με την κραταιά Παρί Σεν Ζερμαίν. Αν οι αριθμοί έπαιζαν ποδόσφαιρο, ο τίτλος θα είχε καταλήξει στο Παρίσι, πριν ακόμη εκκινήσει η περίοδος.

Οι πρωτευουσιάνοι μπήκαν στη σεζόν μ’ ένα μπάτζετ 160 εκατομμυρίων ευρώ, σχεδόν πενταπλάσιο αυτού της Μονπελιέ (36 εκατομμύρια) που την έφερνε στη 13η θέση της σχετικής λίστας μεταξύ των 20 συλλόγων της πρώτης κατηγορίας. Μόνον η απόκτηση του Χαβιέρ Παστόρε από την Παλέρμο κόστισε στην Παρί σχεδόν 10 εκατομμύρια περισσότερα απ’ όλο τον προϋπολογισμό της νυν πρωταθλήτριας!

Στην τελευταία ο Ολιβιέ Ζιρού (σ.σ. αποκτήθηκε έναντι 2,5 εκατομμυρίων από τη δευτεροκλασάτη Τουρ) έχει τη μέγιστη αγοραστική αξία (9,5 εκατομμύρια), την ώρα που στους Παριζιάνους επτά παίκτες αποτιμώνται άνω των 10 εκατομμυρίων και ο Κάρλο Αντσελότι αμείβεται με 1,2 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως. «Μόνο με χρήματα δεν μπορείς ν’ αγοράσεις τίτλους», ήταν το δηκτικό σχόλιο του Ζιράρ, ο οποίος εισπράττει 24 φορές λιγότερα από τον Ιταλό ομόλογό του (50.000 ευρώ)!

Το ιδανικό μείγμα

Στην πορεία της προς το φαινομενικά ακατόρθωτο η Μονπελιέ βασίστηκε σε μια ομάδα απαρτιζόμενη από θεωρητικά ξοφλημένους βετεράνους (Ίλτον, Ζενσάν, Πιτό, Ντερνίς, Ουτάκα) και φυντάνια από την ιδρυθείσα το 1978 ακαδημία της (Ζουρντρέν, Γιανγκά-Μπιβά, Καμπελά, Μπελχαντά).

Ο τελευταίος είναι ένα εξαιρετικό δεκάρι που ψηφίστηκε ως «η αποκάλυψη της σεζόν», ο Γιανγκά-Μπιβά ανελίχθηκε στα 23 του σε ηγέτη της κορυφαίας άμυνας στη Λιγκ 1 (34 τέρματα παθητικό), κλήθηκε ήδη στην εθνική Γαλλίας για το Euro2012 και την ερχόμενη περίοδο θα αγωνίζεται μάλλον στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Ζιρού αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του σαμπιονά (σ.σ. από κοινού με τον Νενέ της Παρί) και με ρήτρα αποδέσμευσης στα 16 εκατομμύρια ευρώ έχει κεντρίσει ήδη το ενδιαφέρον πολλών συλλόγων.

«Θα προτιμούσαν να πωλήσω τον Ζιρού, διότι οι επιθετικοί δεν είναι πάντα σταθεροί. Για τον Μπελχαντά η Παρί θα πρέπει να μας προσφέρει 50 εκατομμύρια ευρώ, για να τον αφήσουμε», κατέστησε σαφές ο πρόεδρος Λουί Νικολέν, ο οποίος δεν προτίθεται να πάρει οικονομικά ρίσκα εν όψει της συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ: «Εντούτοις προειδοποιώ όλους τους αντιπάλους μας: απέναντί μας ουδείς θα έχει εύκολη δουλειά».

Οικογενειακή επιχείρηση

Ο Νικολέν κάθεται στον προεδρικό θώκο από το 1974, όταν αγόρασε το σύλλογο έναντι μισού εκατομμυρίου γαλλικών φράγκων. Έκτοτε τον διοικεί ως οικογενειακή επιχείρηση. «Αγαπώ τους παίκτες μου. Η Μονπελιέ είναι η κόρη μου. Είμαστε ένας σύλλογος εγγύς στους φιλάθλους και θέλουμε να μείνουμε τέτοιος», έχει δηλώσει φανερώνοντας το πώς σκέπτεται το ρόλο της ομάδας του στο σύγχρονο ποδόσφαιρο: περισσότερο ερασιτεχνικά παρά επαγγελματικά. «Ένεκα του αυξημένου ενδιαφέροντος των Μ.Μ.Ε. θα έπρεπε κανονικά να βάλουμε περίφραξη στο προπονητικό μας κέντρο. Εγώ όμως θέλω οι παίκτες μου να είναι πάντα προσβάσιμοι στους οπαδούς».

Ο αμφιλεγόμενος 68χρονος που συχνά έχει επικριθεί ένεκα των χυδαίων και ομοφοβικών τοποθετήσεών του (σ.σ. τον Οκτώβριο του 2009 τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τεσσάρων μηνών, διότι χαρακτήρισε τον Μπενουά Πεντρετί της Οσέρ «μικρή βασίλισσα»!) προτιμά να πολώνει αδιαφορώντας για τις συμπάθειες.

Μολονότι εκατομμυριούχος επιχειρηματίας (σ.σ. οι εταιρείες του κάνουν αποκομιδή σκουπιδιών), εμφανίζεται συχνά με τζιν και φανελάκια που παραπέμπουν περισσότερο σε ιδιοκτήτη μπιραρίας. Ο λόγος του, ωστόσο, είναι συμβόλαιο. Την περασμένη Δευτέρα, στη φιέστα τίτλου στην Πλας ντε λα Κομεντί, εμφανίστηκε με μοϊκανική κόμμωση και τα μαλλιά βαμμένα στα χρώματα του συλλόγου (πορτοκαλί και μπλε), όπως ακριβώς προέβλεπε το στοίχημα που είχε βάλει για το ενδεχόμενο κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Η τέταρτη κούπα

Ο τίτλος ήρθε με τη δεύτερη καλύτερη συγκομιδή όλων των εποχών (82 πόντοι, δύο λιγότεροι από αυτούς της Λιόν το 2006), αλλά και με πολύ άγχος για τον Νικολέν. Μία αγωνιστική πριν το φινάλε δήλωνε πως θα χαιρόταν, αν η ομάδα του έκοβε πρώτη το νήμα, συμπλήρωνε όμως: «Θα προτιμούσα να τερματίζαμε έκτοι ή έβδομοι. Η μόνη μου απαίτηση από την ομάδα είναι η παραμονή. Αυτή τη χρονιά το άγχος είναι τρομακτικό. Υποφέρω!»

Την περασμένη Δευτέρα πάντως η ευτυχία του ήταν απερίγραπτη. «Είναι απίστευτο; Εμείς πρωταθλητές; Ποιος θα το σκεφτόταν το 1974, όταν ιδρύαμε εκ νέου το σύλλογο και ξεκινούσαμε από την έκτη κατηγορία;», αναρωτήθηκε ρητορικά ο υπερτραφής 68χρονος.

Τω όντι η Μονπελιέ στα 93 χρόνια ζωής της είχε αλλάξει πλειστάκις όνομα και χρώματα, είχε υποβιβαστεί εννέα φορές, είχε περάσει στη β’ κατηγορία την πενταετία 2004-09, είχε ως κορυφαίο πλασάρισμά της την τρίτη θέση την περίοδο 1987/88 και μόλις τρεις κούπες στην τροπαιοθήκη της: δύο κύπελλα (1929, 1990) και ένα Λιγκ Καπ (1992).

Η τέλεια συμβίωση

Η προσθήκη της κούπας του πρωταθλητή ήταν εν πολλοίς έργο (και) του προπονητή. Στον τρίτο χρόνο του στη Μονπελιέ (έπειτα από μία δεκαετίες στις μικρές εθνικές της Γαλλίας) ο 58χρονος Ζιράρ εξελέγη ως ο κορυφαίος προπονητής στη χώρα για την άρτι ολοκληρωθείσα σεζόν.

Με τις σωστές δόσεις αυστηρότητας και στοργής, απαιτητικός και συνάμα υπομονετικός ο 58χρονος πιστώθηκε την άρτια στελέχωση του ρόστερ, την προώθηση και εξέλιξη πλείστων πιτσιρικάδων και, φυσικά, την ψυχολογική προετοιμασία της ομάδας, η οποία παρέμεινε στην πρώτη θέση, μολονότι για εβδομάδες οι παίκτες της ήταν υποχρεωμένοι ν’ ακούν και να διαβάζουν συνεχώς πως δεν θ’ αντέξουν, πως θα λυγίσουν προς όφελος του φαινομενικά πανίσχυρου αντιπάλου.

Οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις διαψεύστηκαν παταγωδώς, ο Ζιράρ δικαιώθηκε πανηγυρικά και ο Νικολέν -στο επιστέγασμα της 38χρονης παραγοντικής καριέρας του- απεφάνθη: «Έχουμε έναν καλό προπονητή, ανταγωνιστικούς συνεργάτες και νεαρούς παίκτες. Η τέλεια συμβίωση»!

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Αμπραμόβιτς: Το νόστιμον ήμαρ

«Το χρήμα δεν φέρνει απαραίτητα την ευτυχία. Μόνο την ανεξαρτησία -κι αυτή ως ένα βαθμό», είχε φιλοσοφήσει κάποτε ο Ρομάν Αμπραμόβιτς. Λογικά θα το θυμήθηκε το προηγούμενο Σάββατο, όταν ο Ντιντιέ Ντρογκμπά του παρέδωσε αυτό που δεν αγοράζεται με χρήματα, γνωριμίες κι επιχειρηματικό δαιμόνιο: το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ!

Εννέα χρόνια το κυνηγούσε ο 45χρονος Ρώσος ιδιοκτήτης της Τσέλσι αυτό το λάφυρο, ουδείς άλλος στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου έχει πληρώσει πιο ακριβά την κούπα με τα αυτιά, αφού οι επενδύσεις του στο λονδρέζικο σύλλογο από το 2003 ξεπερνούν τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ!

«Ο Αμπραμόβιτς στο τέλος της Οδύσσειάς του», έγραψαν την Κυριακή οι Times της Μάλτας για τον 68ο πιο πλούσιο άνθρωπο στον πλανήτη (κατά το Forbes), ο οποίος ευελπιστεί πλέον να ξεκινήσει μια καινούργια συλλογή, πέραν αυτών με τα αεροπλάνα, τα γιοτ, τις βίλες και τα έργα τέχνης.

Τα τελευταία λατρεύει η σύντροφός του, Ντάρια Ζούκοβα, για χάρη της οποίας πήρε (πανάκριβο) διαζύγιο από τη σύζυγό του Ιρίνα, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Η Ζούκοβα, ιδιοκτήτρια πολύ γνωστής γκαλερί στη Μόσχα, είχε καταφέρει τα τελευταία χρόνια να στρέψει το ενδιαφέρον του Ρομάν στην τέχνη, ωστόσο από το προηγούμενο Σάββατο η όρεξη του συντρόφου της για νέους ποδοσφαιρικούς θριάμβους έχει ανοίξει (ξανά) για τα καλά…

Ο πανούργος θείος

Ότι ο Αμπραμόβιτς επιτυγχάνει όσους στόχους θέτει, είχε φανεί από νωρίς. Σε πολύ νεαρή ηλικία είχε αποκτήσει περιουσία. Όχι ελέω κληρονομιάς, αλλά με τον… παραδοσιακό ρωσικό τρόπο. Γεννημένος στην Ούχτα, μια αφιλόξενη βορινή πόλη (-40 βαθμούς Κελσίου το χειμώνα), 1.300 χλμ. μακριά από την πρωτεύουσα, έχασε τη μητέρα του, όταν ήταν 18 μηνών, και τον πατέρα του, όταν ήταν τεσσάρων.

Τον μεγάλωσε ο πανούργος θείος του, από τον οποίο έμαθε πώς κάνεις περιουσία. Αγοράζοντας (πάμφθηνα) τζιν, πραλίνες και αρώματα από τη Μόσχα και μεταπωλώντας τα με σημαντικό κέρδος στην Ούχτα, ο Ρομάν απέκτησε αρκετά χρήματα για ένα Λάντα. Και όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόβ εν μέσω της περεστρόικα επέτρεψε τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, ο Αμπραμόβιτς δημιούργησε μία που πωλούσε πλαστικές κούκλες και επεξεργασμένα παλιά ελαστικά.

Οι γνωριμίες

Στα 25 του μπήκε στο εμπόριο του ντίζελ και του πετρελαίου. Ένα χρόνο νωρίτερα η Σοβιετική Ένωση είχε σβήσει και είχε αρχίσει η εποχή που τα κεφάλαια πολλαπλασιάζονταν ταχύτατα. Στα χρόνια του άγριου καπιταλισμού ο Αμπραμόβιτς έγινε πλούσιος και επειδή συνάντησε έγκαιρα τους κατάλληλους ανθρώπους: υψηλόβαθμους αξιωματούχους στα ρωσικά τελωνεία, τον τραπεζίτη Πιοτρ Άβεν, τον επιχειρηματία Μπόρις Μπερεζόβσκι και την Τατιάνα Τζατσένκο, κόρη του Μπόρις Γέλτσιν.

Απέκτησε μερίδια σε μια επιχείρηση αλουμινίου και στην Αεροφλότ, όμως το colpo grosso ήρθε με την ιδιωτικοποίηση της Sibneft, της οποίας εξασφάλισε μετοχές έναντι αναλογικά ελάχιστων χρημάτων. Λίγα χρόνια αργότερα η εταιρεία κόστιζε 15 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Αμπραμόβιτς και οι όμοιοί του είχαν εκμεταλλευτεί την κατάρρευση του κράτους, προκειμένου ν’ αποκτήσουν επιρροή ανάλογη των Μεδίκων στη Φλωρεντία.

Με τη δική τους στήριξη επανεξελέγη ως πρόεδρος ο Μπόρις Γέλτσιν (εις βάρος του αρχηγού των κομμουνιστών Γκενάντι Σουγκάνοβ) που σε αντάλλαγμα τους έκανε μετόχους στις επιχειρήσεις-κλειδιά της χώρας και τους επέτρεψε να παίζουν τα πολιτικά παιχνίδια τους. Αυτά διήρκεσαν ως το 2000 και την άνοδο στην εξουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, πρώην αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών.

Η σχέση με τον Πούτιν

Ο τελευταίος ήθελε ν’ απαλλάξει το κράτος από τον εναγκαλισμό των βαθύπλουτων επιτρέποντάς τους μόνο το επιχειρείν και απαγορεύοντας την άσκηση πολιτικής. Ο Μιχαήλ Χοντορκόβσκι απέρριψε την προσφορά και συνελήφθη. Ο Αμπραμόβιτς την αποδέχτηκε. Η σχέση του με τον Πούτιν ήταν ανέκαθεν κάπως πιο στενή.

Αποδείχτηκε, όταν ο τελευταίος (ως πρωθυπουργός) σχημάτισε την πρώτη κυβέρνησή του, της οποίας κάθε υπουργός είχε συνομιλήσει πριν το διορισμό του με τον 30άρη τότε Ρομάν. Παρά τις καλές σχέσεις με τον Πούτιν ο Αμπραμόβιτς ήθελε να είναι περαιτέρω εξασφαλισμένος σε περίπτωση ενασχόλησης της Εισαγγελίας μαζί του. Ως καταλληλότερο τρόπο επέλεξε την αγορά ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου της Ευρώπης, την οποία οι Ρώσοι ανέκαθεν αντιμετώπιζαν ως μια απομακρυσμένη ήπειρο.

Το 2003 η Τσέλσι δεν ήταν ούτε η αυτονόητη, ούτε η πρώτη, ούτε η μοναδική επιλογή. Ο Αμπραμόβιτς θα μπορούσε άντε να είχε αγοράσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, για την οποία πρωταρχικά ενδιαφέρθηκε, ή κάποιον ιταλικό σύλλογο. Η Τσέλσι προέκυψε εξ ανάγκης, αφού ο τότε πρόεδρος Κεν Μπέιτς είχε φορτωθεί με υπερβολικά πολλά χρέη και χρειαζόταν επειγόντως χρήματα. Του τα έδωσε ο Ρώσος μεγιστάνας αποκτώντας σχεδόν όλες τις μετοχές του λονδρέζικου συλλόγου και μετακομίζοντας στη βρετανική πρωτεύουσα.

Υπηρεσίες στην πατρίδα

Η ρωσική Εισαγγελία ουδέποτε ασχολήθηκε μαζί του, ωστόσο ο Αμπραμόβιτς -ίσως υπό πίεση κι εκβιασμό- προσέφερε υπηρεσίες στη μητέρα πατρίδα. Ο Πούτιν τον διόρισε κυβερνήτη στην αφιλόξενη Τσουκότκα, στην οποία ο Ρομάν ανακαίνισε ένα νοσοκομείο και σχολεία, εκσυγχρόνισε το αεροδρόμιο και χρηματοδότησε παιδικές εκδρομές στη Μαύρη Θάλασσα σφυρηλατώντας μια καλή συνεργασία με το Κρεμλίνο.

Κι επειδή στον πρόεδρο Πούτιν δεν άρεσε καθόλου η ανέλιξη της Τσέλσι σε μία από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη και η παραμονή του ρωσικού πρωταθλήματος στα αζήτητα, η Sibneft του Αμπραμόβιτς έδωσε μέσω χορηγίας πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Συνάμα ο ίδιος ο Ρομάν υποχρεώθηκε κάποτε ν’ αναζητήσει προσωπικά στο προπονητικό κέντρο της Αϊντχόφεν τον Ολλανδό Χούους Χίντινκ, προκειμένου να τον πείσει να αναλάβει την εθνική Ρωσίας.

Δώρο η Αρένα

Και μόλις προ πέντε εβδομάδων η επενδυτική εταιρεία Millhouse(ιδιοκτησίας Αμπραμόβιτς κι εδρεύουσα στο ίδιο κτίριο με τα γραφεία της Τσέλσι), παρέδωσε την αξίας επτά εκατομμυρίων δολαρίων «Αρένα Ομσκ» στην ομώνυμη ομάδα χόκεϊ επί πάγου Αβάνγκαρντ. «Όντως τους χαρίσαμε την Αρένα», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Αμπραμόβιτς, ο οποίος ήθελε να δείξει ότι δεν ξοδεύει τα χρήματά του μόνο στην Αγγλία.

«Έχω δώσει σχεδόν 120 εκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη του ρωσικού ποδοσφαίρου», αποκάλυψε πρόσφατα ο 45χρονος. Η επένδυσή του δεν πρόκειται να σταματήσει σε αυτά. Σε τελική ανάλυση, η Ρωσία φιλοξενεί σε έξι χρόνια την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ο Ρομάν έχει υποσχεθεί ήδη στον Πούτιν ότι και σε αυτή τη διοργάνωση θα διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο.

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η grande επιστροφή της Γιουβέντους!

Από την περασμένη Τετάρτη στα γραφεία της στην οδό Galileo Ferrarisκυματίζει μια ιταλική σημαία με το θυρεό του συλλόγου, τον αριθμό 30 και τρία χρυσά αστέρια. Ακόμη μία έχει τοποθετηθεί ήδη στην οροφή της νεόδμητης έδρας της, η οποία θα φιλοξενήσει σήμερα τη φιέστα τίτλου απέναντι στην Αταλάντα. Και για όσους δεν το έχουν ακόμη αντιληφθεί, η Γιουβέντους επέστρεψε για να πρωταγωνιστήσει και να πολώσει, όπως τον παλιό, καλό(;) καιρό…

Στη σύγχρονη ιστορία της «Βέκια Σινιόρα» η 6η Μαΐου έχει καταχωρηθεί ήδη ως η μέρα της ανάστασης. «Είναι η μητέρα όλων των ημερών, είναι η μέρα της λύτρωσης», όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε ο Τζανλουίτζι Μπουφόν, ο οποίος αποτελεί -όπως και ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο- συμβολική φιγούρα της πτώσης των «μπιανκονέρι» στο ναδίρ και της επιστροφής του στο ζενίθ.

«Ασύγκριτη χαρά»

Άρτι εστεμμένος παγκόσμιος πρωταθλητής και καθιερωμένος στη συνείδηση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής κοινότητας ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας ο Μπουφόν αποφάσισε το 2006 να απαρνηθεί τους ποδοσφαιρικούς ναούς του Τσάμπιονς Λιγκ και ν’ ακολουθήσει τη Γιουβέντους στην περιπέτεια της Σέριε Β, όπου υποβιβάστηκε υποχρεωτικά μετά την εμπλοκή της στο σκάνδαλο Calciopoli.

«Υπέφερα πολλά, έξι χρόνια δεν είναι λίγα, αλλά αυτή η χαρά δεν συγκρίνεται», απεφάνθη ο 34χρονος Ιταλός, τον οποίο οι συμπαίκτες του στην εθνική Ιταλίας από τη Μίλαν περιέπαιζαν το περασμένο καλοκαίρι, όταν τους εκμυστηρευόταν πως θεωρούσε την ομάδα του ικανή για τον τίτλο. Ποιος να τους αδικήσει μετά από δύο συναπτά πλασαρίσματα της «Βέκια Σινιόρα» στην έβδομη θέση;

Τα 90 εκατομμύρια σε θερινές μετεγγραφές ασφαλώς δεν ήταν αμελητέο ποσό, ωστόσο και τα προηγούμενα χρόνια οι επενδύσεις δεν ήταν μικρότερες. Και μάλλον δεν είναι συμπτωματικό ότι οι δύο σημαντικότεροι νεοφερμένοι της περιόδου 2011/12 δεν κόστισαν ούτε ένα ευρώ.

Κόντε και Πίρλο

Ο Αντόνιο Κόντε, πάλαι ποτέ αρχηγός της ομάδας, επέστρεψε ως προπονητής και κατάφερε να εμφυσήσει εκ νέου στην ομάδα τη νοοτροπία του νικητή, την οποία ο ίδιος είχε αποκτήσει κατακτώντας πολυάριθμα πρωταθλήματα αλλά και το Τσάμπιονς Λιγκ με τη «Βέκια Σινιόρα».

Σε εντός αγωνιστικού χώρου προπονητή εξελίχθηκε ο Αντρέα Πίρλο. Πάνω στον (ακόμη και σήμερα) κορυφαίο εν ενεργεία Ιταλό ποδοσφαιριστή η Γιουβέντους έραψε το παιχνίδι της και επιχείρησε μια ρήξη με το παρελθόν της. Το ποδόσφαιρο αποτελεσμάτων επιχειρήθηκε να αντικατασταθεί από ένα ελκυστικό παιχνίδι συνδυασμών, στο βωμό αυτής της αλλαγής θυσιάστηκε ακόμη και ο ντελ Πιέρο, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν παρακολουθούσε από τον πάγκο πώς ο Κόντε εφάρμοζε τις πλέον διαφορετικές τακτικές με έναν και μοναδικό απώτερο στόχο: την αποφυγή της ήττας.

Στόχος το ρεκόρ

Η συνταγή αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένη, ώστε η Γιουβέντους ν’ απέχει δύο παιχνίδια από μια ανεπανάληπτη επίδοση: την αήττητη κατάκτηση του εγχώριου νταμπλ. Αν η Αταλάντα δεν της χαλάσει τη σημερινή φιέστα, η ομάδα του Αντόνιο Κόντε θα γίνει η τρίτη -μετά τις Περούτζα (1978/79) και Μίλαν (1991/92)- που στέφεται πρωταθλήτρια χωρίς ήττα.

Και αν την επόμενη Κυριακή επικρατήσει της Νάπολης στον τελικό του κυπέλλου, τότε η χρονιά της λύτρωσης θα είναι συνάμα και η χρονιά των ρεκόρ, τα οποία θα γλυκάνουν τον ντελ Πιέρο για την κόντρα στη θέλησή του αποχώρηση από το σύλλογο έπειτα από 19 χρόνια!

Εν μέσω αυτών των αξιοθαύμαστων επιδόσεων, των συγχαρητηρίων από τον ανταγωνισμό και των εξαιρετικών εντυπώσεων από το νεόδμητο στάδιο (το πρώτο σύγχρονο και ιδιόκτητο στην Ιταλία) η Γιουβέντους είχε τη χρυσή ευκαιρία για ένα οριστικό ξεκαθάρισμα με το αμαρτωλό παρελθόν.

Σε ρόλο θύματος

Ενώ όμως στα πρώτα χρόνια μετά το calciopoli ο σύλλογος επέλεξε το δρόμο της σιωπής και της σκληρής δουλειάς, από το 2010 και την ανάληψη της προεδρίας από τον Αντρέα Ανιέλι επιδιώκει όλο και πιο επιθετικά να εμφανιστεί ως το θύμα (και όχι ο θύτης) στο calciopoli. Δεν έχει περάσει καιρός από τότε που ο Κόντε διαμαρτυρήθηκε ότι οι διαιτητές φοβούνται να σφυρίξουν υπέρ της Γιουβέντους.

Ο ισχυρισμός δεν στερείται παντελώς αλήθειας, ωστόσο ο ίδιος ο σύλλογος κάνει ό,τι μπορεί για να τροφοδοτεί αυτή την εχθρική στάση, αφού δεν αφήνει σε ησυχία τα φαντάσματα του παρελθόντος. Επισήμως το εφετινό πρωτάθλημα είναι το 28ο στην ιστορία της, όμως η «Βέκια Σινιόρι» το μετρά ως το 30ό, αρνούμενη να αποδεχτεί την αφαίρεση των τίτλων του 2005 και του 2006 ένεκα της εμπλοκής της στο calciopoli.

Τα συγκεκριμένα πρωταθλήματα απονεμήθηκαν στην Ίντερ, την οποία στο Τουρίνο θεωρούν ότι υποκίνησε την προ εξαετίας ιστορία προς ίδιον όφελος. Ότι με τη δική της συνδρομή (το 4-2 επί της Μίλαν την περασμένη Κυριακή) στέφθηκαν πρόωρα πρωταθλητές προφανώς δεν επαρκεί στα δικά τους μάτια ως εξιλέωση. Πόσο μάλλον τώρα που αισθάνονται ξανά επαρκώς δυνατοί, τώρα που -όπως δήλωσε και ο αθλητικός διευθυντής Μπέπε Μαρότα- «μετά την προσγείωση στην κόλαση το 2006 και το πέρασμα από το καθαρτήριο έχουμε επιστρέψει στον παράδεισο». Η συνέχεια σήμερα στο Juventus-Stadium…

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΑΕΛ: Ο δεκάλογος της επιτυχίας

Με συγκομιδή 68 πόντων η ΑΕΛ πανηγυρίζει από χθες το πρώτο πρωτάθλημά της από το ’68. Παιχνίδι των αριθμών; Ενδεχομένως. Συνάμα και μια μικρή απόδειξη ότι αυτή τη  σεζόν το σύμπαν είχε συνωμοτήσει υπέρ των «λεόντων». Ωστόσο θα ήταν υπερβολικά απλοϊκό και άδικο να επιχειρηθεί να εξηγηθεί σ’ αυτή τη βάση η δικαιότατη επιτυχία των «γαλαζοκιτρίνων» της Λεμεσού. Η αναμονή 44 χρόνων δεν τερματίστηκε από μεταφυσικά αίτια, αλλά επειδή για πρώτη φορά πληρώθηκαν οι απαραίτητες προς τούτο προϋποθέσεις. Η «Α.τ.Κ.» καταγράφει τους 10 λόγους, για τους οποίους η ποδοσφαιρική Κύπρος από χθες… ζαελίζεται!

1. Σταθερή διοίκηση: Ο Ανδρέας Σοφοκλέους νομιμοποιείται να αισθάνεται απόλυτα δικαιωμένος κι ευτυχισμένος. Ο επιφανής δικηγόρος πλήρωσε, αλλά έμαθε από τα λάθη των πρώτων ετών της θητείας του. Συγύρισε οικονομικά το σύλλογο, δρομολόγησε τις εξελίξεις για την ανέγερση νέου, ιδιόκτητου σταδίου, θωράκισε την ομάδα σε όλα τα επίπεδα κι -έπειτα από αρκετά αποτυχημένα πειράματα- είχε το περασμένο καλοκαίρι την οξυδέρκεια να δώσει τα κλειδιά του ποδοσφαιρικού τμήματος στον Πάμπο Χριστοδούλου. Ήταν η κίνηση-ματ για τη δικαίωση των δικών του κόπων. Ο Ανδρέας Σοφοκλέους είναι από χθες ο πρόεδρος του πρωταθλήματος.

2. Αξιόλογος τεχνικός: Εδώ και μια πενταετία στο λήμμα «υπέρβαση» του ποδοσφαιρικού λεξικού φιγουράρει η φωτογραφία του Πάμπου Χριστοδούλου. Αν η δουλειά του σε Δόξα Κατωκοπιάς και Ολυμπιακό ήταν το τεκμήριο των ικανοτήτων του, η πορεία της ΑΕΛ στην τρέχουσα περίοδο είναι το πλέον αδιάψευστο πειστήριο της ξεχωριστής στόφας του. Όσοι αμφέβαλαν για το αν ο 44χρονος είναι σε θέση να κουμαντάρει (και) μεγάλα καράβια ανταποκρινόμενος στην απαίτηση προσκόμισης αποτελεσμάτων, από χθες έχουν πάρει την πιο αποστομωτική απάντηση. Στελέχωση και προετοιμασία, τακτικό στήσιμο, διαχείριση αναποδιών: ο Κύπριος τεχνικός διέπρεψε παντού.

3. Συσπείρωση κόσμου: Το δύσκολο ξεκίνημα που πολλοί φοβούνταν αποφεύχθηκε, ωστόσο ακόμη και στις αναποδιές ο κόσμος της ΑΕΛ επέδειξε πρωτόγνωρη ωριμότητα. Οι παρεκτροπές περασμένων ετών εξαλείφθηκαν. Όσο η ομάδα έπειθε, τόσο οι κερκίδες γέμιζαν, το «Τσίρειο» μετατρεπόταν σε έδρα-φόβητρο (11 νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και μόλις μία ήττα ο τελικός απολογισμός) και οι εκδρομές στα εκτός έδρας παιχνίδια γίνονταν ολοένα και πιο μαζικές. Στην τρέχουσα περίοδο η ΑΕΛ ουδέποτε αισθάνθηκε μόνη…

4. Επιτυχημένες μετεγγραφές: Ματίας Ντεγκρά. Μάρκο Αϊρόσα. Σοάρες Καρλίτος. Ζορζ Μοντέιρο. Εντμάρ Λασέρδα. Ντεντέ. Λουτσιάνο Μπεμπέ. Σεμέδο Καφού. Πατρίκ Βουό. Οι στυλοβάτες του πρωταθλήματος εντάχθηκαν στην ομάδα το καλοκαίρι δικαιώνοντας τους Πάμπο Χριστοδούλου και Ρούι Τζούνιορ. Ακόμη και στη μετεγγραφική περίοδο του Ιανουαρίου η ΑΕΛ «ψάρεψε λαβράκι» στο πρόσωπο του Κρίστοφερ Ντίξον.

5. Ομαδικό πνεύμα: Η νέα πρωταθλήτρια Κύπρου στερείται αστέρων. Η δύναμή της είναι το σύνολο, το σφυρηλατημένο ομαδικό πνεύμα που της επέτρεψε να επιδείξει αξιοθαύμαστη σταθερότητα απόδοσης, να ξεπερνά άμεσα τις όποιες αναποδιές και ν’ αναπληρώνει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα τα όποια κενά. Το αξίωμα «όλοι για έναν κι ένας για όλους» στην αποθέωσή του.

6. Χαμηλοί τόνοι: Η βήμα-βήμα και παιχνίδι-παιχνίδι προσέγγιση (από διοίκηση, τεχνικό επιτελείο, παίκτες) απέδωσε καρπούς. Στην περίπτωση της ΑΕΛ η όρεξη άνοιξε τρώγοντας. Το πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα αντικαταστάθηκε ως στόχος από την έξοδο στην Ευρώπη, όταν «κλείδωσε» και αυτή, ακούστηκε για πρώτη φορά η λέξη «πρωτάθλημα» συνοδευόμενη από την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για την κατάκτησή του.

7. Άμυνα-μπετόν: Η επίθεση φέρνει κόσμο, η άμυνα τίτλους. Το πανάρχαιο ποδοσφαιρικό αξίωμα επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση της ΑΕΛ, η οποία εξ αρχής χτίστηκε από τα μετόπισθεν και παρέδωσε μαθήματα αμυντικής λειτουργίας, όπως μαρτυρούν τα μόλις εννέα τέρματα παθητικό (μόνο δύο στο πρώτο ημίχρονο) και οι 24 ανέπαφες εστίες έπειτα από 31 αγωνιστικές.

8. Διαχείριση πίεσης: Μολονότι η λιγότερη ψημένη σε συνθήκες ανταγωνισμού κορυφής η ομάδα του Πάμπου Χριστοδούλου επέδειξε μοναδική αντοχή στις ψυχοφθόρες καταστάσεις. Μια ντουζίνα νίκες της επιτεύχθηκαν με διαφορά ενός γκολ, ενώ τα «λιοντάρια» δεν πέταξαν ούτε πόντο στα 19 παιχνίδια που σκόραραν πρώτα.

9. Απουσία ευρωπαϊκών υποχρεώσεων: Σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της στον πρώτο όμιλο (ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ανόρθωση) η ΑΕΛ δεν είχε διεθνείς αναμετρήσεις το περασμένο καλοκαίρι ή μετά την έναρξη του πρωταθλήματος και αυτό το πλεονέκτημα φρεσκάδας έπαιξε το ρόλο του στην τελική ευθεία της κούρσας.

10. Αδυναμία ανταγωνιστών: Ο ΑΠΟΕΛ δεν είχε δυνάμεις κι εναλλακτικές, η Ομόνοια ξεκίνησε τα πλέι οφ με τρεις ήττες, η Ανόρθωση βασίστηκε σε μονάδες και (εκτός έδρας) εκλάμψεις. Για πολύ καιρό και οι τρεις τους δεν πίστευαν ότι θα μπορούσαν να την πατήσουν από τα «λιοντάρια». Όταν συνειδητοποίησαν το μέγεθος της απειλής, ήταν πολύ αργά. Από χθες έχουν όλοι διπλάσιες ήττες από τη νέα πρωταθλήτρια!

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ