Ομόνοια: Μεγάλο χρέος, μεγαλύτερες απορίες

Πώς αλλάζουν οι καιροί... Στη Γενική Συνέλευση του Ιουνίου του 2011 τα μέλη της Ομόνοιας επευφημούσαν και έδιναν (με ποσοστό 99,7%) ψήφο εμπιστοσύνης στον τότε πρόεδρο Μιλτιάδη Νεοφύτου (που μόλις τους είχε αποκαλύψει ότι το χρέος του συλλόγου ανέρχεται σχεδόν στα 25 εκατομμύρια ευρώ και πως το φιλέτο των «Χαλεπιανών» δεν αποτελεί υποθηκευμένη περιουσία του σωματείου, αλλά ανήκει σε εταιρεία), ενώ χθες οι οργανωμένοι οπαδοί του «τριφυλλιού» προπηλάκισαν πριν καν ξεκινήσει η συνέντευξη Τύπου τη διοίκηση Δώρου Σεραφείμ (που απλώς παρέθεσε με αριθμούς τις θλιβερές συνέπειες των αμαρτιών του παρελθόντος)!

Τι μεσολάβησε σε αυτά τα τρία χρόνια, ώστε να εκδηλωθεί αυτή η διαφορετική συμπεριφορά αξίζει να ερευνηθεί και να αναλυθεί σε βάθος από την οικογένεια της Ομόνοιας, εν προκειμένω ωστόσο το φλέγον ζήτημα αφορά τη ζοφερή οικονομική κατάσταση του συλλόγου που αντικρίζει κατάφατσα την καταστροφή. Και είναι ενδεικτικός της αλλαγής (της δραματικής επιδείνωσης, κατ’ ακρίβεια) των καιρών ο αντίκτυπος της χθεσινής συνέντευξης Τύπου (κάτι σαν… «σοκ και δέος»), μολονότι τα στοιχεία που παρατέθηκαν δεν ήταν χειρότερα εκείνων του καλοκαιριού του 2011.

Προσπερνώντας το αρχικό μούδιασμα και επιχειρώντας μια διεισδυτικότερη ματιά στα πράγματα οι απορίες που γεννιόνται είναι μεγαλύτερες από τις πολυάριθμες οφειλές της Ομόνοιας. Ας σταχυολογήσουμε μόνον μερικές εξ αυτών:

-Γιατί ουδείς συζητεί πώς η Ομόνοια σε εποχές παχιών αγελάδων (βλέπε 2008) είχε φτάσει να κουβαλά χρέος 3,4 εκατομμυρίων ευρώ;

-Όταν ακόμη και στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου απεφεύχθη η κατονομασία των υπευθύνων του «οικονομικού εγκλήματος», πώς και πότε θα γίνει «η απόδοση ευθυνών εκεί που πρέπει και στο βαθμό που πρέπει», όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Δώρος Σεραφείμ;

-Πώς γίνεται να προβάλλεται ως σανίδα σωτηρίας ένα δάνειο, δηλαδή η αποπληρωμή χρέους με δανεικά (ο ορισμός της χρεοκοπίας);

-Πόσο εφικτός είναι ο στόχος της παρουσίας 12.000 οπαδών σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι;

-Όταν η μέχρι στιγμής μείωση του χρέους έχει προέλθει αποκλειστικά από την περικοπή εξόδων (λειτουργικών και ποδοσφαιρικού τμήματος) και τα έσοδα βαίνουν μειούμενα, πόσο ρεαλιστική είναι η προοπτική εξόφλησης, αν δεν βάλει πλάτη (ξανά) ο κόσμος;

-Με βάση τα προαναφερθέντα από πού πηγάζει η αισιοδοξία (ή η πεποίθηση) ότι, αν η Ομόνοια καταφέρει να μαζέψει 2,8 εκατομμύρια ευρώ ως τον Μάιο και άλλα 2,5 την επόμενη περίοδο, «θα έχει γίνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την οικονομική εξυγίανση και η κατάσταση θα είναι και πάλι διαχειρίσιμη»;

-Πώς εξασφαλίζονται τα 673.000 ευρώ που χρειάζεται σε μηνιαία βάση ο σύλλογος για να λειτουργεί;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και σε άλλα παρόμοιας φύσεως είναι αυτές που θα συμβάλλουν στο να τεθεί ο δάκτυλος επί των τύπων των ήλων, να αποδοθούν ευθύνες, να φωτιστεί η αλήθεια σε ό,τι αφορά τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον του σωματείου και να αποφασίσει ο κόσμος, αν και κατά πόσο οφείλει να βάλει εκ νέου το χέρι στην τσέπη για να γλιτώσει την αγαπημένη του ομάδα από κρίματα πρότερων διοικούντων της. Με άλλα λόγια, εκτός από χρήματα ζητούνται άμεσα και (πειστικές) εξηγήσεις.