Αργεί η δικαίωση Χριστοφόρου

Την όποια (ευρεία ή περιορισμένη) υπεράσπιση στη δουλειά και στις ικανότητές του ο Χριστάκης Χριστοφόρου την εισέπραξε (εντός κι εκτός Απόλλωνα) πριν τον επαναληπτικό με τη Λοκομοτίβ. Τότε που το μέλλον του (αν δεν φαινόταν προδιαγεγραμμένο) κρεμόταν από μια κλωστή, τότε που η κατάσταση φάνταζε αδιέξοδη.

Ό,τι (αποθεωτικό κι εγκωμιαστικό) ακούστηκε, ειπώθηκε και γράφτηκε μετά το 4-1 στη Μόσχα ήταν άνευ αντικρίσματος. Στα εύκολα (στις μεγάλες χαρές κι επιτυχίες) όλοι είναι (τζάμπα) πρώτοι μάγκες. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας…

Όσοι εκτιμούν τον χαρακτήρα και τη δουλειά του 50χρονου δεν εξεπλάγησαν από τις τοποθετήσεις του μετά το θρίαμβο στη Ρωσία. Μια ατάκα για τους ριψάσπιδες («Κάποιοι θέλησαν να κατέβουν από το καράβι με την πρώτη ευκαιρία») και μια χειρουργικής ακρίβειας καταγραφή της πραγματικότητας («Τα προηγούμενα έξι χρόνια η ομάδα άλλαξε 16 προπονητές. Ήταν σίγουρα πολύ καλοί προπονητές και είχαν μεγαλύτερους προϋπολογισμούς, όμως έφερναν χειρότερα αποτελέσματα») και… το βλέμμα στην επόμενη μέρα.

Οι επικριτές του ας κρατήσουν δυο-τρία πραγματάκια στη μνήμη τους για την επόμενη φορά που με μαθηματική ακρίβεια ο Απόλλωνας θα στραβοπατήσει και θα επιχειρήσουν να απαξιώσουν τον Χριστοφόρου. Ο προπονητής των «γαλάζιων» θα μπορούσε να επαίρεται (και δικαίως) πως είναι πρώτιστος Κύπριος που βάζει σε κολλητές χρονιές μια ομάδα στους ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Δεν το έπραξε.

Θα μπορούσε επίσης να μνημονεύει τα υλικά (οικονομικά) όσο και τα μη μετρήσιμα σε χρήματα οφέλη του Απόλλωνα κατά τη 15μηνη παραμονή του στον πάγκο. Όπως π.χ. την αξιοπιστία της ομάδας ως διεκδικήτριας του πρωταθλήματος ή το ευρωπαϊκό γόητρο και ειδικό βάρος που της προσδίδουν οι συναπτές παρουσίες στο Γιουρόπα Λιγκ. Εκτός αν θεωρείται μικρό επίτευγμα όσοι ακούν στο Γκριμάλντι Φόρουμ του Μονακό το όνομα «Απόλλων» να μην απορούν τι… φρούτο είναι αυτό, αλλά να κάνουν αμέσως το συνειρμό «α, ναι, η ομάδα από την Κύπρο!» Ούτε αυτά παιάνισε κατά των επικριτών του ο Χριστοφόρου.

Τι είπε απλώς ο 50χρονος; Ότι η πρόκριση επί της Λοκομοτίβ αποτελεί δικαίωση όσων δουλεύουν για να γίνει δυνατός ο Απόλλωνας και όχι προσωπική του. Και για ακόμη μια φορά ήταν απόλυτα ειλικρινής. Διότι η δική του δικαίωση θα έρθει, όταν το ποδοσφαιρόφιλο κοινό στην Κύπρο θα σταματήσει να αξιολογεί πρόσωπα και καταστάσεις τόσο κοντόφθαλμα, θα συνειδητοποιήσει ότι η προσφορά και η αξία ενός προπονητή δεν προσμετράται αποκλειστικά σε τίτλους και θα υιοθετήσει την αρετή της υπομονής έναντι του… ξερολισμού των προπονητών της εξέδρας και των πληκτρολογίων. Και κρίνοντας από το παρελθόν και το παρόν αυτή η δικαίωση αργεί πολύ ακόμη…