Κίνδυνος εκτροχιασμού του εξπρές από ένα… τριφύλλι!

Πώς ο άκρως φορμαρισμένος και πλήρης ΑΠΟΕΛ έφτασε μια ανάσα από την ήττα απέναντι σε μια καταταλαιπωρημένη Ομόνοια είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα που σίγουρα δεν απαντάται μόνο στη βάση των ιδιαίτερων νόμων και κανόνων που διέπουν τα ανά την υφήλιο ντέρμπι αιωνίων. Μια αρκετά πειστική συμπληρωματική εξήγηση θα μπορούσε να θεωρηθεί, επί παραδείγματι, και μια ελαφρά υπεροψία των «γαλαζοκιτρίνων».

Όταν κουβαλάς ένα αήττητο 17 αγωνιστικών και «τρέχεις» ένα νικηφόρο σερί άλλων εννέα, είναι έως και ανθρώπινο να υποτιμήσεις μέχρι ενός σημείου το μεγάλο αντίπαλό σου, που όλη τη χρονιά στερείται (αγωνιστικής) σταθερότητας και (οικονομικής) ρευστότητας. Συμβάλλει προς τούτο και το +12 στη βαθμολογία, συμβάλλουν και οι συνήθεις πλέον διθύραμβοι έπειτα από κάθε παιχνίδι της ομάδας του Γιώργου Δώνη.

Την περασμένη Κυριακή έγραφα πολύ συγκεκριμένα για το πώς η νίκη επί του Εθνικού οφειλόταν σχεδόν απόλυτα στις αλχημείες του αντίπαλου πάγκου και χθες ήρθε η επιβεβαίωση, αφού -παρά τις επιστροφές των Μοράις, Βινίσιους, Αλωνεύτη και ντε Βινσέντι στην ενδεκάδα- ο ΑΠΟΕΛ απείχε πολύ από τις καλές εμφανίσεις του τελευταίου διαστήματος.

Τι καταδεικνύει αυτό; Ότι όση πρόοδος κι αν έχει συντελεστεί μετά την αλλαγή τεχνικής ηγεσίας στον Αρχάγγελο, η ομάδα μπορεί να επιτύχει τους στόχους της μόνον αν εξαντλεί τις δυνατότητές της σε κάθε παιχνίδι. Το τελευταίο δεν είναι υπερβολή, δεδομένου ότι στα πλέι οφ υπάρχουν μόνον ντέρμπι. Και αν μια απλώς ψυχολογικά ανεβασμένη Ομόνοια είναι σε θέση να προκαλέσει επί ένα ημίχρονο τρικυμία στην άμυνα του ΑΠΟΕΛ, αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα τι μπορεί να συμβεί απέναντι σε πιο φορμαρισμένες ομάδες.

Για το «τριφύλλι» οι περισσότερες αλήθειες ειπώθηκαν από τον Κώστα Καϊάφα («Οι παίκτες μου ήταν πραγματικά ερείπια, όταν τους συνάντησα για πρώτη φορά. Καταφέραμε μέσα σε λίγες μέρες πρώτα από όλα να ανεβάσουμε τη ψυχολογία και καταφέραμε να παίξουμε λίγο καλό ποδόσφαιρο. Λέω λίγο, γιατί ακόμα δεν παίζουμε καλό ποδόσφαιρο απλώς είχαμε καλά τρεξίματα»), ας καταγράψω κι εγώ μία, σχετικά δυσάρεστη. Και τα αποτελέσματα και οι εμφανίσεις της ομάδας μετά την αποχώρηση του Μιγκέλ Άνχελ Λοτίνα καταδεικνύουν πόσο ελαφρόμυαλα (σχεδόν τυχοδιωκτικά) ελήφθη η απόφαση πρόσληψης του Ισπανού τεχνικού. Εν μέσω κρίσης τέτοιες αποφάσεις συνιστούν εγκλήματα. Υπάρχει έστω κι ένας ορθολογικά σκεπτόμενος φίλος των «πρασίνων» που να αμφισβητεί ότι η Ομόνοια επί του παρόντος πληρώνει πρώτιστα τέτοια εγκλήματα;