Δεν απαιτείται εμπιστευτική έσωθεν πληροφόρηση για να αντιληφθεί κάποιος ότι Ομόνοια και Ανόρθωση είναι απίθανο να βγάλουν τη χρονιά με τους νυν προπονητές τους. Ο χειρισμός της κρίσης που δημιουργήθηκε μετά τους πρόωρους αποκλεισμούς τους στο Γιουρόπα Λιγκ πείθει ότι αμφότεροι είναι υπ’ ατμόν.
Κατά περίπτωση υπήρξαν διαφορετικοί λόγοι που δεν απομακρύνθηκαν άμεσα από τα πόστα τους, ωστόσο σε αυτούς δεν συμπεριλαμβανόταν η ακλόνητη πεποίθηση της διοίκησης πως δεν έχει λαθέψει στην επιλογή της για την άκρη του πάγκου.
Αποδεικνύεται, άλλωστε, από το γεγονός ότι απαιτήθηκαν συσκέψεις των ιθυνόντων μετά τις κατραπακιές, προκειμένου να αποφασιστεί η γραμμή του συλλόγου. Τόσο στο «τριφύλλι» όσο και στην «Κυρία» υπήρξαν έντονες αμφιβολίες κατά πόσον ο γιαλός είναι στραβός…
Εν τέλει η γραμμή που περνά προς τα έξω είναι ότι αμφότεροι λαμβάνουν ακόμη μια ευκαιρία να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Στο ποδόσφαιρο αυτό σημαίνει κατά 99% ότι ο χρόνος έχει ξεκινήσει ήδη να μετρά αντίστροφα και για τους δύο. Κατά κανόνα μάλιστα το διαζύγιο σε αυτές τις περιπτώσεις έρχεται πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι άπαντες αναμένουν.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος το γιατί. Ο προπονητής εισπράττει την αμφισβήτηση των ανωτέρων του και γνωρίζει ότι εφ’ εξής δουλεύει υπό επιτήρηση. Συνειδητά ή μη, αυτό επηρεάζει τον τρόπο εργασίας του, αφού πρώτιστο μέλημά του είναι ν’ αποφύγει ακόμη και το παραμικρό λάθος.
Στην προσπάθεια αυτή εκμηδενίζει τα ρίσκα και ωθείται σε ολοένα και πιο συντηρητικές επιλογές. Θυμηθείτε την Ομόνοια στο εντός έδρας παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα, όπου αποκτούσες γρήγορα την εντύπωση ότι υπήρχε γενική απαγόρευση για άνοιγμα του ρυθμού κι επιθετικό προσανατολισμό.
Επειδή όμως και στο ποδόσφαιρο ισχύει ο νόμος του Μέρφι, κατά κανόνα παθαίνεις ακριβώς αυτό που προσπαθείς ν’ αποφύγεις. Με άλλα λόγια, όποιος παίζει για να μη χάσει (και όχι για να κερδίσει), συνήθως φεύγει με άδεια χέρια από το γήπεδο.
Η αμφισβήτηση του προπονητή από τους διοικούντες έχει σημαντικές επιπτώσεις και στη σχέση του με τους ποδοσφαιριστές. Ο τεχνικός χάνει την αυθεντία του και δεν μπορεί να πείσει, να εμπνεύσει ή να πειθαρχήσει παίκτες που γνωρίζουν ότι στην επόμενη στραβή αυτός θα πληρώσει το μάρμαρο.
Υπό αυτές τις συνθήκες ουδείς προπονητής μπορεί να γυρίσει το κουπί. Τουναντίον προτιμά και ο ίδιος να δώσει ένα όσο το δυνατόν πιο γρήγορο και ανώδυνο τέλος στο μαρτύριό του, αφού ουδείς βρίσκει ευχαρίστηση στην εργασία με το πιστόλι στον κρόταφο και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα.
Είναι ένα έργο που ανεβαίνει διαρκώς στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα και κατά καιρούς έχουν πρωταγωνιστήσει σε αυτό προπονητές πολύ πιο ονομαστοί και ικανοί από τους Λάρκου και Λέβι. Ωστόσο ούτε η φήμη τους ούτε οι αρετές τους στάθηκαν αρκετές να αποτρέψουν την προδιαγεγραμμένη πορεία προς το ταμείο ανεργίας. Άπαξ και ραγίσει το γυαλί…
Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου