Για μια μέρα, την πρώτη της τρέχουσας εβδομάδας, η Ευρώπη πίστεψε ότι είδε ένα φως στην άκρη του τούνελ, ότι μια καλύτερη μέρα είναι δυνατόν να ξημερώσει. Το μεσημέρι της Τρίτης η ελπίδα έσβησε. Κατά τα ειωθότα, ακόμη ένα όνειρο αποδείχτηκε πολύ καλό, για να είναι αληθινό…
Την περασμένη Δευτέρα ο Ερίκ Καντονά κάλυπτε το πρωτοσέλιδο της γαλλικής εφημερίδας “Liberation” ζητώντας τις υπογραφές 500 δημάρχων, προκειμένου να εκπληρώσει μια βασική συνθήκη για την υποβολή υποψηφιότητας στις προσεχείς προεδρικές εκλογές (σ.σ. θα διεξαχθούν τον Απρίλιο).
Είτε ως “enfant terrible” του γαλλικού ποδοσφαίρου, είτε ως θεότητα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (όπου άπαντες υποκλίνονται στον King Eric), είτε ως ευαίσθητος ηθοποιός („Looking for Eric“), είτε ως πρωτοστάτης στην πρωτοβουλία “Bank Run” (μέσω διαδικτυακού βίντεο καλούσε τους συμπατριώτες του ν’ αδειάσουν τους λογαριασμούς τους, ώστε να καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα) ο 45χρονος έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει ν’ αντιπαρατεθεί με τον οποιονδήποτε (συμπαίκτες, αντιπάλους, διαιτητές, οπαδούς, παράγοντες, δημοσιογράφους, τραπεζίτες, αξιωματούχους), εξ ου και οι πλείστοι πίστεψαν ότι αυτή τη φορά είχε βάλει στόχο να διαδεχτεί τον Νικολά Σαρκοζί στο Παλάτι των Ηλυσίων Πεδίων (έδρα του προέδρου της Γαλλίας).
Υπέρ των άστεγων
Μια μέρα αργότερα, το μεσημέρι της 10 Ιανουαρίου, ανακοινώθηκε ότι η προεδρική υποψηφιότητα του Καντονά ήταν ένα γιγαντιαίο διαφημιστικό τρικ. Ένα εξαιρετικά επιτυχημένο. Πιθανότατα το κορυφαίο εδώ και πολύ καιρό.
Πραγματικός στόχος του «βασιλιά Ερίκ» ήταν να στρέψει την προσοχή του κόσμου στην κρίση κατοικίας στη Γαλλία, όπου πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι διαμένουν σε υπερβολικά ακριβά, υπερβολικά μικρά ή υπερβολικά ελλιπώς εξοπλισμένα σπίτια.
«Ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει πρωτοβουλίες τη στιγμή, στην οποία έχει τη δυνατότητα να ακουστεί», επιχειρηματολόγησε ο 45χρονος, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο υποστήριξε το ίδρυμα «Αμπε Πιερ» (σ.σ. φροντίζει για τους άστεγους και μάχεται για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης). Το πέτυχε και είναι αξιέπαινος. Άλλωστε η εμπλοκή των ποδοσφαιριστών στην πολιτική έχει αποδειχτεί ότι προσπορίζει περισσότερα ανέκδοτα απ’ ό,τι αποτελέσματα. Η «Α.τ.Κ.» ξεδιαλέγει τα 10 κορυφαία εξ αυτών.
Ο κορυφαίος Αφρικανός ποδοσφαιριστής του περασμένου αιώνα έθεσε το 2004 υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο της πατρίδας του και ηττήθηκε στον τελικό γύρο από τη μετέπειτα κάτοχο του Νόμπελ Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ, η οποία ακολούθως του προσέφερε πόστο ως υπουργός. Εκείνος αρνήθηκε και υπαινίχθηκε ότι υπήρξε αλλοίωση στην εκλογική διαδικασία. Ένα μήνα μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος ο Γουεά ανακήρυξε εαυτόν σε νόμιμο πρόεδρο προκαλώντας αναταραχή στην πρωτεύουσα Μονρόβια. Αργότερα ο Λιβεριανός επιθετικός έκανε πίσω και η κατάσταση εκτονώθηκε.
ΠΑΟΛΟ ΝΤΙ ΚΑΝΙΟ
Ο γνωστός για τις ακροδεξιές πολιτικές πεποιθήσεις του Ιταλός τεχνικός της Σουίντον (σ.σ. φέρει τατουάζ με την επιγραφή Dux, δηλαδή αρχηγός) είχε τιμωρηθεί ως ποδοσφαιριστής της Λάτσιο από την ιταλική ομοσπονδία με πρόστιμο 10.000 ευρώ για το χαιρετισμό αλά Μουσολίνι στην κερκίδα των φανατικών της ομάδας. Οι τελευταίοι κινητοποιήθηκαν άμεσα για την προστασία του Ντι Κάνιο, συγκέντρωσαν και πλήρωσαν οι ίδιοι το ποσό.
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΕΚΑΜ
Εκτός από τις σέντρες ακριβείας του ο «Μπεκς» είναι παγκοσμίως γνωστός και για τις στιλιστικές του επιλογές. Μια φορά ωστόσο συνελήφθη… οφσάιντ, αφού εμφανίστηκε με μπλουζάκι που απεικόνιζε τον Άντολφ Άιχμαν, έναν από τους βασικούς οργανωτές του ολοκαυτώματος. «Ο Ντέιβιντ πήρε το μπλουζάκι από θαυμαστή του εξ Αμερικής. Του άρεσε το σχέδιο και γι’ αυτό το φόρεσε. Αν αναγνώριζε ποιος ήταν ο εικονιζόμενος, δεν θα το έβαζε ποτέ», προσπάθησε να μπαλώσει την κατάσταση ο εκπρόσωπος Τύπου του Άγγλου άσου.
ΜΑΝΦΡΕΝΤ ΚΑΛΤΣ
Στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 στην Αργεντινή υπήρχε στρατιωτική δικτατορία. Τα βασανιστήρια, οι εξαφανίσεις και οι δολοφονίες των εχθρών του καθεστώτος ήταν στην ημερήσια διάταξη (σήμερα γίνεται λόγος για 30.000 θύματα ως το 1983). Ωστόσο ο Μάνφρεντ Καλτς έδειξε εντυπωσιακά ασυγκίνητος κατά την άφιξη της εθνικής Γερμανίας: «Όχι, δεν με απασχολεί ότι εδώ γίνονται βασανιστήρια. Έχω άλλα προβλήματα».
ΓΙΟΡΝΤΑΝ ΛΕΤΣΚΟΦ
Ο ήρωας της Βουλγαρίας στο Μουντιάλ του 1994 εξελέγη το 2003 δήμαρχος της γενέτειράς του Σλίβεν και μέλος της συντηρητικής παράταξης GERB. Το 2007 επανεξελέγη, όμως η πολιτική καριέρα του πήρε ακολούθως την κατιούσα και το 2010 καθαιρέθηκε με την υποψία της κατάχρησης εξουσίας. Του επιβλήθηκε ποινή με τριετή αναστολή, την οποία ο Λέτσκοφ σχολίασε ως εξής: «Δεν περίμενα τέτοια ποινή. Φυσικά θα ασκήσουμε έφεση, διότι πιστεύουμε ότι είναι μια πολιτική απόφαση». Μάλλον είχε ξεχάσει ότι δεν ήταν πλέον ποδοσφαιριστής…
ΠΙΕΡ ΛΙΤΜΠΑΡΣΚΙ
Το 1989 ο παντελώς απολιτικός Πιερ Λιτμπάρσκι κλήθηκε από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να επιβεβαιώσει τον Ρίχαρντ φον Βάιτσζεκερ στο αξίωμα του προέδρου. Πώς περιγράφει σήμερα ο τότε άσος της Κολωνίας εκείνο το διαφημιστικό τρικ; «Με έβαλαν σ’ ένα μαύρο κουστούμι. Κάποιος από το κόμμα μίλησε με τον ατζέντη μου κι εκείνος μου εξήγησε ακολούθως ότι έπρεπε να ρίξω αργά το χαρτάκι στην κάλπη, προκειμένου να έχουν αρκετό χρόνο οι φωτογράφοι».
ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΛΟΥΚΑΡΕΛΙ
Αφού πανηγύρισε ένα τέρμα με το τέντωμα της κομμουνιστικής γροθιάς ο Ιταλός επιθετικός τιμωρήθηκε από την ιταλική ομοσπονδία με πολύ υψηλότερο πρόστιμο από αυτό του ντι Κάνιο (30.000 ευρώ). Ως παίκτης της Λιβόρνο ο Λουκαρέλι είχε αναπτύξει φιλίες με τους κομμουνιστές οπαδούς της και, όταν οι τελευταίοι συνελήφθησαν στη Ρώμη για συρράξεις με τους ακροδεξιούς της Λάτσιο, πλήρωσε τρία λεωφορεία, προκειμένου να τους μεταφέρουν από το αστυνομικό τμήμα στα σπίτια τους.
ΟΛΙΒΕΡ ΜΠΙΡΧΟΦ
Οι κοινωνικές εκδηλώσεις του λόμπι της ατομικής ενέργειας είναι τυποποιημένες: γκριζομάλληδες κύριοι σε γκρι κουστούμια υπογράφουν ένα έγγραφο, στο οποίο αναδεικνύονται τα σχεδόν ανεξάντλητα πλεονεκτήματα της ατομικής ενέργειας. Την περασμένη χρονιά προσκλήθηκε και ο Όλιβερ Μπίρχοφ, προκειμένου να δώσει χρώμα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στην εκδήλωση. Ο μάνατζερ της εθνικής Γερμανίας υπέγραψε και αυτός το εν λόγω έγγραφο και, μολονότι ουδέποτε θα γίνει παραδεκτό επισήμως ή δημοσίως, ο βασικότερος λόγος είναι πως ο πατέρας του είχε διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του ενεργειακού συγκροτήματος RWE.
ΟΥΜΙΤ ΟΖΑΤ
Μάλλον αόριστα πλάνα είχε ο πρώην άσος Ουμίτ Οζάτ μετά τον τερματισμό της καριέρας του ένεκα φλεγμονής σε καρδιακό μυ: «Κάποια στιγμή θέλω να γίνω πολιτικός: βουλευτής, υπουργός αθλητισμού ή δήμαρχος». Κι αν ο Οζάτ δεν ήξερε ποια πολιτική κατεύθυνση ήθελε ν’ ακολουθήσει, γνώριζε άριστα ποιος θα αποφάσιζε γι’ αυτόν: «Με ποιο κόμμα θα πολιτευτώ, θα το αποφασίσει σε τελική ανάλυση ο πατέρας μου».
ΖΟΑΝ ΜΙΚΟΥ
Ερωτηθείς κάποτε για τη θεωρία του αριστερού ποδοσφαίρου, όπως τη διατύπωσε ο Λουίς Σέζαρ Μενότι, ο Γάλλος άσος αποκρίθηκε: «Τότε εμείς στη Βέρντερ Βρέμης μάλλον είμαστε όλοι σοσιαλιστές! Δεν γνώριζα αυτή τη θεωρία και δεν βλέπω κάποια ξεκάθαρη σύνδεση ανάμεσα σε ποδόσφαιρο και πολιτική. Προσωπικά σε πολιτικό επίπεδο είμαι μάλλον πιο κοντά στους Πράσινους». Μια στάση, την οποία ο Μικού κράτησε και μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής καριέρας του: σήμερα είναι ιδιοκτήτης αμπελώνα στη Γαλλία…
Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου