Στους 19 μήνες της θητείας του στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Ζοζέ Μουρίνιο έχει μετέλθει κάθε (θεμιτού κι αθέμιτου) μέσου, προκειμένου να τερματίσει την παντοδυναμία της Μπαρσελόνα. Ο μέχρι στιγμής απολογισμός του: μία νίκη (στην παράταση του περυσινού τελικού του κυπέλλου), τρεις ισοπαλίες, πέντε ήττες.
Σε περασμένες εποχές (όχι ιδιαίτερα μακρινές) οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του με παρόμοιες επιδόσεις στα clasico, θα είχε πάρει πόδι από το «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Χάριν συζήτησης, ωστόσο, ας υποθέσουμε ότι -ένεκα και της επιβλητικής ηγεμονίας των Καταλανών στο παγκόσμιο στερέωμα την τελευταία τριετία- ο Πορτογάλος δικαιούται ακόμη κάποια πίστωση χρόνου, μέχρι να παρουσιάσει αποτελέσματα που να δικαιολογούν όσα οι «μερένγκες» ξοδεύουν σε ενισχύσεις κάθε καλοκαίρι.
Το πρόσφατο στραπάτσο στον πρώτο ημιτελικό του κυπέλλου ώθησε ακόμη και τις μαδριλένικες εφημερίδες να γράψουν ότι υπό τον Μουρίνιο το αγωνιστικό στιλ της Ρεάλ συνιστά προδοσία της ιστορίας της. Δεν ψεύδονται οι συντάκτες τους, είναι όμως μετά Χριστόν προφήτες. Όποιος πίστευε ότι υπό τον «Special One» η Ρεάλ θα έπαιζε ακόμη πιο ελκυστικό κι αποτελεσματικό ποδόσφαιρο από την Μπαρσελόνα, ήταν (και είναι) είτε υποκριτής είτε ποδοσφαιρικά αφελής.
Στις 30 Μαΐου 2010, αμέσως μετά το τρεμπλ της Ίντερ, είχα γράψει στην «Α.τ.Κ.» ένα αφιέρωμα στον Πορτογάλο με τίτλο: «Ο υπέρτατος εξολοθρευτής - Με κάθε τίτλο ο Ζοζέ Μουρίνιο επιβεβαιώνει την προπονητική ταυτότητα του». Ποια είναι αυτή; «Το σχέδιό του είναι πάντα ένα καταστροφικό, διότι υπέρτατος στόχος είναι η ανακάλυψη και το μπλοκάρισμα των κινητήριων μοχλών στο παιχνίδι των άλλων. Ο Μουρίνιο δεν ενδιαφέρεται να έχει την μπάλα στα πόδια των παικτών του και να δημιουργεί: αρκείται στο να την αποσπά από τον αντίπαλο και να περιμένει να του κάνει τη ζημιά την κατάλληλη στιγμή, όταν δηλαδή ο αντίπαλος θα είναι ακόμη ανοργάνωτος μετά την απώλεια της κατοχής».
Δύο φορές «τόλμησε» ο Μουρίνιο να παίξει -όπως επιτάσσει η ιστορία της Ρεάλ- επιθετικό ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας: μία στο «Καμπ Νου» τον Νοέμβριο του 2010 και μία στο πρόσφατο παιχνίδι πρωταθλήματος στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Αποτέλεσμα; Μια ξεγυρισμένη πεντάρα και μια ήττα με 3-1 σε αγώνα, στον οποίο η ομάδα του είχε προηγηθεί με γκολ από τα αποδυτήρια.
Η αντίδρασή του και στις δύο περιπτώσεις; Στο επόμενο clasicoη Ρεάλ εμφανίστηκε με τρεις αμυντικούς μέσους και ξεκάθαρο προσανατολισμό: καταστροφικό, μηδενιστικό ποδόσφαιρο. Ποια πιο ξεκάθαρη ομολογία αδυναμίας του Πορτογάλου να είναι αποτελεσματικός με άλλον τρόπο, ποια μεγαλύτερη παραδοχή αγωνιστικής-προπονητικής χρεοκοπίας;
Ο Μουρίνιο συνηθίζει να επικαλείται τις επιτυχίες του, οσάκις αισθάνεται ευάλωτος, όμως οι τίτλοι δεν είναι κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπως -ατυχώς γι’ αυτόν- αποδεικνύει η περίπτωση της Μπαρσελόνα. Μέσα στο 2012 οι «μπλαουγκράνα» ίσως απολέσουν τα πρωτεία στην Πριμέρα Ντιβισιόν και στο Τσάμπιονς Λιγκ (αν ο τελικός στο Μόναχο τους «στραβώσει», όπως ο αντίστοιχος περυσινός του Κόπα ντελ Ρέι).
Ακόμη κι έτσι, όμως, στη συνείδηση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής κοινότητας θα παραμείνουν η υπέρτατη ποδοσφαιρική μηχανή. Ο Μουρίνιο, αντιθέτως, θα μείνει ως ο εξαιρετικά αλαζόνας και προκλητικός προπονητής που με τη στάση και τη συμπεριφορά του επιχείρησε να καταρρίψει το θεμελιώδες ποδοσφαιρικό αξίωμα: «Ουδείς υπεράνω του συλλόγου».
Ο 49χρονος θέλησε να χωρέσει το (τιτάνιο) μέγεθος Ρεάλ στα δικά του παπούτσια αντί να μπει εκείνος στα δικά της. Είναι η κολοσσιαία διαφορά του από τον Πεπ Γκουαρδιόλα, ο οποίος (ως γνήσιο τέκνο της «Μασία») έσκυψε πάνω από την παράδοση της Μπαρσελόνα και εξέλιξε το αγωνιστικό στιλ που ευαγγελίζεται από καταβολής του ο καταλανικός σύλλογος. Είναι πιθανότατα και ο λόγος που ο Μουρίνιο θα συνεχίσει να κερδίζει (σποραδικά) μάχες, αλλά να χάνει πάντα τον πόλεμο από τους «μπλαουγκράνα».
Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου