Ο αναλώσιμος αρχιτέκτονας

Στην ποδοσφαιρική αλυσίδα ο πιο αδύναμος κρίκος είναι διαχρονικά ο προπονητής -ακόμη και ο επιτυχημένος. Δίχως ιδιαίτερο ζόρι ο καθένας μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του τουλάχιστον έναν τεχνικό που παύθηκε, μολονότι είχε φτιάξει καλή ομάδα και έπαιρνε αποτελέσματα -ακόμη και τίτλους.

Οι εμπεριστατωμένες, πειστικά τεκμηριωμένες εξηγήσεις για την αντικατάσταση ενός προπονητή σπανίζουν. Έρμαια της ευθυνοφοβίας τους, της ανάγκης να δείξουν προς τα έξω ότι κάτι κάνουν και της επιθυμίας τους να ικανοποιήσουν τους οπαδούς, οι πλείστοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες καταλήγουν στην ίδια επωδό: «Είναι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις τον έναν (προπονητής) παρά τους πολλούς (παίκτες)».

Η ευρωζώνη υπό συνθήκες κλιμακούμενης κατάρρευσης

Η τελευταία απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να μειώσει στο 0% το επιτόκιο κύριας χρηματοδότησης και στο -0,40% το επιτόκιο καταθέσεων, ισοδυναμεί μ’ ακόμη ένα καρφί στο φέρετρο του ευρώ. Η απόφαση αυτή της ΕΚΤ υιοθετήθηκε, υποτίθεται, για να αποτραπεί η διολίσθηση σε αποπληθωρισμό ολόκληρης της ευρωζώνης.

Η απειλή του αποπληθωρισμού

Η αλήθεια είναι ότι κανένα μέτρο νομισματικής πολιτικής και επιτοκίων δεν πρόκειται να αποτρέψει τον αποπληθωρισμό. Στη μέγγενη του αποπληθωρισμού βρίσκεται πρώτα και κύρια η Ελλάδα από το 2013. Η Ισπανία ακολουθεί κατά πόδας από το 2014. Η Κύπρος το ίδιο και η Πορτογαλία. Η Ιρλανδία έχει ξεκίνησε να βυθίζεται σε αποπληθωρισμό το 2015.

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Ξανά μανά μια από τα ίδια...

του Δημήτρη Καζάκη
Ο κ. Παπαχελάς είναι γνωστός και μη εξαιρετέος. Δεν μπορώ να θυμηθώ δική του εκπομπή «πολιτικού διαλόγου», η οποία να μην υπηρετεί συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες, άλλες της πολιτικής ενημέρωσης. Δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός ότι ο κ. Παπαχελάς ήταν από τους πρώτους και σε ανύποπτο χρόνο, που πλασάρισαν συστηματικά τον κ. Βαρουφάκη ως «αντίποδα» των μνημονιακών.

Μια ακόμη στημένη αντιμνημονιακή φωνή

Ποια κατάληξη είχε αυτό το πλασάρισμα, το ζήσαμε όλοι μας με το χειρότερο δυνατό τρόπο στο πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης Τσιπροκαμμένου. Κι απ’ ό,τι φαίνεται θα έχει δυστυχώς συνέχεια, γιατί ο κ. Βαρουφάκης και τα αφεντικά του δεν θα ησυχάσουν, αν δεν μας φορτώσουν μνημόνιο με διπλό ή παράλληλο νόμισμα.

No country for good men

Ένας από τους πλέον αδιάψευστους δείκτες ποιότητας ενός πρωταθλήματος είναι οι εισαγωγές του σε ποδοσφαιριστές και κυρίως σε προπονητές. Προσδοκία και απαίτηση από τους ξενόφερτους επαγγελματίες (οφείλει να) είναι μία: η -μέσω συναγωνισμού και καθοδήγησης- υποβοήθηση στην περαιτέρω εξέλιξη των γηγενών και κατ’ επέκταση η βελτίωση του συνολικού προϊόντος.

Ότι ελάχιστοι από τους πολυάριθμους αλλοδαπούς που βγάζουν τα προς το ζην στο κυπριακό ποδόσφαιρο πληρούν αυτό το κριτήριο είναι μια ευθύνη που βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά τους εγχώριους παράγοντες με τον ερασιτεχνικό τρόπο σκέψης και λειτουργίας. Συνάμα είναι και μια παγιωμένη πραγματικότητα.

Τι διδάσκει το παράδειγμα της Αργεντινής;

του Δημήτρη Καζάκη
Πώς διαπραγματεύεσαι με μια χώρα υπό καθεστώς χρεοκοπίας; Φροντίζεις να εξαγοράσεις την κυβέρνησή της και ύστερα όλα τ’ άλλα είναι εύκολα. Τι γίνεται, όταν αυτή δεν εξαγοράζεται; Τότε βρίσκεις έναν ασυνείδητο γηραλέο δικαστή στις ΗΠΑ, όπου βαραίνει πρώτα και κύρια το πορτοφόλι, και ξεκινάς ολόκληρη εκστρατεία ποινικοποίησης της κυβέρνησης που αρνείται να πληρώσει.

Τι γίνεται όμως, όταν αυτό το κράτος και η κυβέρνησή του «δεν μασάει»; Τι γίνεται, αν σε αντιμετωπίζει με όρους εθνικής κυριαρχίας και αρνείται να υποταχθεί στις αποφάσεις του ασυνείδητου δικαστή; Τότε βάζεις μπρος τα πλάγια μέσα. Φροντίζεις να πέσει η κυβέρνηση που δεν εξαγοράζεται και δεν εκβιάζεται, για να αναδειχθεί μια νέα απόλυτα διεφθαρμένη και εξαγορασμένη κυβέρνηση.

Μία τελευταία ευκαιρία

Μετά τον αποκλεισμό των Μίντγιλαντ και Μόλντε στη φάση των 32 του Γιουρόπα Λιγκ είναι πλέον οριστικό: η Κύπρος θα κλείσει την τρέχουσα ευρωπαϊκή περίοδο στη 19η θέση και θα εκκινήσει την επόμενη από την 25η -ελέω της αφαίρεσης των 9.125 βαθμών της περιόδου 2011/12 (πρόκριση ΑΠΟΕΛ στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ) από τη συγκομιδή μας στην κατάταξη πενταετίας της UEFA.

Αυτή η σημαντική υποχώρηση δεν έχει μεν αντίκτυπο ούτε στον αριθμό ούτε στην αφετηρία των εκπροσώπων μας στην Ευρώπη, ωστόσο οι άμεσα προπορευόμενες στη βαθμολογία χώρες (Πολωνία, Δανία, Σκοτία, Αζερμπαϊτζάν) έχουν πλέον μεγαλύτερη απόσταση από την Κύπρο απ’ ό,τι εμείς έναντι των χωρών που μας καταδιώκουν (Ισραήλ, Καζαχστάν, Σερβία).