Τι κάνει λάθος ο Πάουλο Σέρτζιο

Δύο νίκες σε εννέα επίσημα παιχνίδια; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Δύο ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί στο ίδιο καλοκαίρι; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Μείον πέντε από την κορυφή μέσα σε τρεις αγωνιστικές; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. «Χαμηλές πτήσεις» από τους νεοφερμένους; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Προβληματική ανάπτυξη και χαμηλή παραγωγικότητα; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Διαρκείς αλλαγές σε ενδεκάδες και συστήματα; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Άσεμνη χειρονομία σε ξέσπασμα οργής; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο. Η Κύπρος σε πλήρη οικονομική κατάρρευση; Να απολυθεί ο Πάουλο Σέρτζιο!

Εντάξει, αυτό το τελευταίο μου ξέφυγε, αλλά δώστε ακόμη μερικούς μήνες και μην απορήσετε αν ακόμη και τούτο χρεωθεί στον Πορτογάλο προπονητή του ΑΠΟΕΛ (άλλωστε την καρατόμηση των αληθινών υπευθύνων αυτής της κατάστασης που επηρεάζει μια ολόκληρη χώρα ουδείς τη ζητεί τόσο εμφατικά και επίμονα όσο την απομάκρυνση του Σέρτζιο από τον Αρχάγγελο). Αλλά ας μην ξεφύγουμε του (αγωνιστικού) θέματος.

Αναντίλεκτα ο τεχνικός των «γαλαζοκιτρίνων» έχει υποπέσει σε σοβαρά λάθη. Πρώτιστο όλων η συναίνεσή του να ηγηθεί της μετά-Γιοβάνοβιτς εποχής. Οι διάδοχοι των πιο επιτυχημένων προπονητών ενός συλλόγου έχουν στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων την ίδια μοίρα: πρόωρη απόλυση. Από το Ντουμπάι ο ψαρομάλλης Σέρβος θα παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και θα χαμογελά (ενδεχομένως πικρά): μέσα σε λίγους μήνες ο Σέρτζιο έχει δεχτεί τόση και τέτοια κριτική όση ο ίδιος δεν γνώρισε σ’ όλα τα χρόνια του στον πάγκο της ομάδας.

Ας μην πάμε πολύ πίσω. Ας γυρίσουμε στο αντίστοιχο χρονικό σημείο της περασμένης περιόδου. Ο ΑΠΟΕΛ έχει αποκλειστεί ντροπιαστικά στα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ από τη Νέφτσι Μπακού, παίζει οριακά υποφερτή μπάλα, πλην των εντός συνόρων μετεγγραφών (Αλωνεύτης, Καρυπίδης) οι υπόλοιποι είτε δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν (Τζιόλης, Κλουκόβσκι, Σέρτζιο, Μπενασούρ) είτε απογοητεύουν (Ζουέλα, Μπόρδα, Μπούντιμιρ) και τα κάστανα από τη φωτιά βγάζει ο σχεδόν… διεγραμμένος Αδόρνο! Ο Παραγουανός είναι τραυματίας αυτή τη χρονιά, αλλά σίγουρα δεν αισθάνεστε στο ίδιο έργο θεατές;

Να το τραβήξουμε και παρακάτω; Ως το τέλος του πρωταθλήματος ο ΑΠΟΕΛ μπάλα της προκοπής δεν έπαιξε, ελλείψει συνεπών ανταγωνιστών κατέκτησε τον τίτλο, ενώ στο κύπελλο έχασε δική του πρόκριση από την ΑΕΛ. Η διαφορά με το σήμερα ήταν πως ουδείς απ’ όσους τώρα περνούν πριονοκορδέλα τον Σέρτζιο δεν είχε τα… cojones να ασκήσει αντίστοιχη κριτική στον Γιοβάνοβιτς, ο οποίος «βαπτισμένος» στα νάματα της πορείας ως τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ αντιμετωπιζόταν ως… ιερή αγελάδα.

Ιδού λοιπόν τα δύο πρώτα σφάλματα του διαδόχου του. Δέχτηκε να αντικαταστήσει τον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου και δεν συνυπολόγισε ότι οι δημοσιογράφοι, οι ειδήμονες και οι προπονητές της κερκίδας θα βγάλουν πάνω του όσο άχτι είχαν μαζέψει για τον προκάτοχό του.

Ποια άλλη παρακαταθήκη του Σέρβου πληρώνει ακριβά ο Πορτογάλος; Την εμμονή στην απόκτηση παικτών 29-32 ετών που αφαιρούσαν μακρόπνοη προοπτική από την ομάδα και υποχρέωναν κάθε χρόνο τη διοίκηση σ’ ένα μαραθώνιο ανανέωσης διψήφιου αριθμού συμβολαίων. Ο Σέρτζιο δεν επέδειξε τη διστακτικότητα του Γιοβάνοβιτς στη γνωμοδότηση για υποψηφίους νεοφερμένους, απέκτησε ποδοσφαιριστές από 22 έως 29 ετών (αφαιρώ συνειδητά τον Σωτηρίου, που ήταν κλεισμένος ήδη από τον Ιανουάριου, και τον Αρτυματά, που του τον συνέστησαν), στελέχωσε ορθολογικά το ρόστερ και ορθώς είχε διαγνώσει εξ αρχής πως του έλειπαν ένας αριστερός μπακ και ένας επιθετικός. Ο πρώτος βρέθηκε στο πρόσωπο του Καμπράλ, ο δεύτερος δεν ήρθε ποτέ και αυτό χρεώνεται ως τρίτο σφάλμα στον Σέρτζιο, αφού μεταξύ των διαθέσιμων επιλογών του δεν δείχνει να υπάρχει κλασικός γκολτζής.

Και επειδή ουδεμία πρόθεση έχω να αγιοποιήσω τον νυν τεχνικό των «γαλαζοκιτρίνων», ας φτάσουμε και στο θεμελιωδέστερο των -κατά τη γνώμη μου- σφαλμάτων του, της κύριας αιτίας για τη μέχρι στιγμής ουδόλως πειστική εικόνα των πρωταθλητών. Σε μια ομάδα που γυρίζει σελίδα και αλλάζει εποχή έπειτα από το κορυφαίο επίτευγμα στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου, σε μια ομάδα που εισαγάγεις νέα μετεγγραφικά έθιμα και καινούργια φιλοσοφία, είναι τουλάχιστον σώφρον (ου μην και επιβεβλημένο) να κρατήσεις ορισμένες σταθερές αναλλοίωτες. Αν όχι για οποιοδήποτε άλλο λόγο, τουλάχιστον για τους ποδοσφαιριστές που δεν είναι συνηθισμένοι σε τόσες και τέτοιες αλλαγές.

Ο Σέρτζιο όμως επιχείρησε από την πρώτη στιγμή να αλλάξει τα πάντα και μάλιστα ταυτόχρονα. Ήταν σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα του έβγαινε. Δεν το πιστοποιούν τόσο οι εννέα ενδεκάδες σε ισάριθμα επίσημα παιχνίδια ή τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα όσο η συνολική εικόνα της ομάδας που δεν βγάζει πρόοδο (έστω και σταδιακή) και δεν προσφέρει ενδείξεις αισιοδοξίας για το μέλλον. Ναι, ο Πορτογάλος «ψάχνεται» ακόμη, αλλά δεν το κάνει κατ’ επιλογή. Το πράττει υπό την πίεση (έσωθεν και έξωθεν) για αποτελέσματα. Αντί να αναζητεί το σχήμα που μεσοπρόθεσμα θα αποδειχθεί το πιο λειτουργικό και κατάλληλο, πασχίζει να βρει αυτό που θα του φέρει αποτελέσματα και θα καταλαγιάσει τις γκρίνιες. Έτσι χαΐρι δεν γίνεται.

Το χειρότερο για τον Σέρτζιο είναι πως δεν υφίστατο ανάγκη να μπει σε αυτήν τη διαδικασία, η οποία στην εξέλιξή της απειλεί να τον στείλει στο ταμείο ανεργίας. Η μόνη θέση στην ενδεκάδα που αναπόφευκτα έπρεπε να πειράξει ήταν αυτή του παρτενέρ του Μοράις (σ.σ. είχαν αποχωρήσει οι Τζιόλης, Πίντο, ο Σατσιάς είναι ούτως ή άλλως συμπληρωματικός στο ρόστερ και ο Αρτυματάς εθεωρείτο άπειρος για ευρωπαϊκά παιχνίδια). Από τη στιγμή μάλιστα που ο Βινίσιους ήταν ανέτοιμος, ορθώς προκρίθηκε η λύση του Γκόμες.

Από κει και πέρα όμως ο Σέρτζιο μπορούσε να πορευτεί με γνώριμες και δοκιμασμένες λύσεις. Η ενδεκάδα Πάρντο - Σέρτζιο, Ολιβέιρα, Μπόρδα, Αλεξάνδρου - Μοράις, Γκόμες - Χαραλαμπίδης, Μαντούκα/Μπενασούρ, Αλωνεύτης - Μπούντιμιρ (σε 4-2-3-1) πιθανότατα δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει το νυν ρόστερ του ΑΠΟΕΛ, είναι όμως μια ενδεκάδα που συνεννοείται στα τυφλά (δεν χρειάζεται δηλαδή ιδιαίτερο χρόνο δεσίματος, προσαρμογής και ανάπτυξης αυτοματισμών) και θα μπορούσε -στο κρίσιμο διάστημα των πρώτων μηνών στη νέα εποχή- να αντεπεξέλθει επιτυχώς στις απαιτήσεις «αγοράζοντας» χρόνο στον προπονητή να ενσωματώσει σταδιακά τους νεοφερμένους. Σ’ αυτόν τον τομέα ο Πορτογάλος θα μπορούσε (και μάλλον όφειλε) να βαδίσει στα χνάρια του Γιοβάνοβιτς.

Αντ’ αυτού επέλεξε πλην του Γκόμες να χαρίσει εξ αρχής θέση βασικού τόσο στους Γκιλιέρμε και ντα Σίλβα (με αποτέλεσμα η ομάδα να εμφανιστεί μεσοαμυντικά αλλαγμένη κατά το ήμισυ) όσο και στον Γκονσάλβες (και μετά την τιμωρία του στον Σέρινταν). Η ομάδα αποδείχτηκε ανέτοιμη να απορροφήσει τόσες αλλαγές, η εχθρική διαιτησία και ο αποκλεισμός από τη Μάριμπορ λειτούργησαν καταλυτικά, το στραπάτσο απέναντι στη Ζούλτε Βάρεγκεμ έφερε την κατάσταση σε σημείο βρασμού, με αποτέλεσμα η… wild card δια χειρός Έμετ Μαλόουν να μην αρκεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης και ήδη από την πρεμιέρα του πρωταθλήματος ο Σέρτζιο να αρχίζει τους πειραματισμούς και στον τακτικό σχηματισμό. Έτσι έφτασε να παίζει το κεφάλι του κορώνα-γράμματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εις βάρος του προκατάληψης: με βάση τις εμφανίσεις τους οι Πάρντο και Γκιλιέρμε θα μπορούσαν κάλλιστα να τεθούν εκτός ενδεκάδας από το κρισιμότατο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Μακάμπι. Αντί να τους δώσει το τελειωτικό ψυχολογικό χτύπημα, ο Σέρτζιο επέλεξε να εμπιστευτεί εκ νέου αμφότερους. Ο Βραζιλιάνος τον πρόδωσε με το πέναλτι, ο Ισπανοβέλγος τον δικαίωσε με την απόκρουσή του. Πώς βγήκε προς τα έξω αυτό; Ότι ο Πάρντο ήταν ο σωτήρας του Σέρτζιο, το διαβατήριο της περαιτέρω παραμονής του στον πάγκο. Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας.

Τούτων δοθέντων φτάνουμε και στο προκείμενο: πρέπει ο ΑΠΟΕΛ να προχωρήσει σε αλλαγή τεχνικής ηγεσίας; Για μένα, μόνο σε μία περίπτωση: αν ο Πορτογάλος έχει χάσει τα αποδυτήρια. Αν συμβαίνει αυτό, έπρεπε να έχει φύγει… χθες. Αν όμως δεν συμβαίνει, τότε οτιδήποτε άλλο δεν αποτελεί για μένα πειστικό επιχείρημα υπέρ ενός διαζυγίου. Αυτή η διοίκηση έκανε γαϊδουρινή υπομονή πέρυσι με την (υπερ)επαρκώς δουλεμένη από τον Γιοβάνοβιτς ομάδα που ταλαιπωρούσε την μπάλα και τον κόσμο και δεν αντέχει να δώσει αντίστοιχη πίστωση στον καινούργιο προπονητή; Και αν τον σχολάσει πρόωρα, τι είδους μήνυμα περνά; Ότι άγεται και φέρεται από τις ορέξεις δημοσιογράφων, οπαδών ή/και παικτών; Διότι μέχρι σήμερα δεν διάβασα ουδεμία εμβριθή (και πειστική) αγωνιστική ανάλυση υπέρ της ακαταλληλότητας του Σέρτζιο. Η κριτική εξαντλείται στην απουσία αποτελεσμάτων -και στο χαρακτήρα του.

Βάσει αποτελεσμάτων ο Γιουπ Χάινκες έπρεπε να είχε αποχαιρετίσει την Μπάγερν το καλοκαίρι του 2012. Δεύτερος και καταϊδρωμένος στο πρωτάθλημα (πίσω από την Ντόρτμουντ), συντριβή στον τελικό του κυπέλλου (από την Ντόρτμουντ) και χαμένος τελικός Τσάμπιονς Λιγκ στο Μόναχο (από την Τσέλσι). Τι έκανε η -απαρτιζόμενη από πρώην ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης- διοίκηση των Βαυαρών; Μια εξειδικευμένη ανάλυση της κατάστασης και κατέληξε ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα στιβαρότερο αθλητικό διευθυντή (Ζάμερ αντί Νέρλινγκερ) και περισσότερο ποιοτικό βάθος στο ρόστερ (έναντι 70 εκατομμυρίων ευρώ αποκτήθηκαν οι Μαρτίνεθ, Μάντζουκιτς, Ντάντε, Σακίρι, Πισάρο), όχι νέο προπονητή. Αποτέλεσμα; Υπό τον Χάινκες η Μπάγερν έπαιξε την περασμένη περίοδο διαστημική μπάλα και έγινε ο πρώτιστος γερμανικός σύλλογος που κατακτά το τρεμπλ.

Αλλά είπαμε: στην Μπάγερν από τον αθλητικό διευθυντή ως τον πρόεδρο άπαντες ξέρουν καντάρια μπάλα και με αυτό το κριτήριο πορεύονται -όχι με τη δημοσιογραφική και λαϊκή βούληση που αλλάζουν ετυμηγορία από παιχνίδι σε παιχνίδι. Και με αυτό καταλήγουμε στο μοναδικό αληθινά ουσιώδες ερώτημα στην όλη υπόθεση: οι διοικούντες του ΑΠΟΕΛ που αποφάσισαν υπέρ της πρόσληψης του Πάουλο Σέρτζιο πόσο πεπεισμένοι -με αγωνιστικά κριτήρια- είναι για το ορθόν της επιλογής τους;