Τις μαρδακίες άρχισε πάλι ο κ. Μάρδας...

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν φτάνει που η Ελλάδα κινδυνεύει, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της, στα χέρια της πιο αδίστακτης συμμορίας πολιτικών της δεξιάς και της αριστεράς, σειρά έχει και η Βενεζουέλα. Ναι, καλά το ακούσατε. Η Βενεζουέλα. Κι επειδή το χέρι της εγχώριας πολιτικής συμμορίας δεν φτάνει τόσο μακριά, για να διεκδικήσει μερίδιο και από τη δυστυχία αυτής της χώρας, τι κάνουν; Τη χρησιμοποιούν ως παράδειγμα προς αποφυγή. Πάντα με την απαιτούμενη διαστροφή γεγονότων και δεδομένων.

Ο Τσίπρας νομίζει ότι οι αγρότες βόσκουν κουτόχορτο

του Δημήτρη Καζάκη

Η χθεσινή συνάντηση του Τσίπρα, του φερόμενου ως πρωθυπουργού, με εκπροσώπους των αγροτών ήταν μια ωραία φιέστα πολιτικού διαλόγου χωρίς αντικείμενο. Η ουσία; Καμιά δέσμευση. Μόνο γενικές θεωρίες και υποσχέσεις. Όχι για τους αγρότες, αλλά για όσους ημέτερους θέλουν να υπηρετήσουν το ξεπούλημα των αγροτών.

Ο στόχος των λεγόμενων προτάσεων της κυβέρνησης είναι βασικά πολιτικός. Να αναγκάσει τους αγρότες να γυρίσουν στα σπίτια τους με άδεια χέρια. Ή μάλλον με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κι αφού οι αγρότες γυρίσουν στα χωράφια, τα ζώα και τις δουλειές τους, η κυβέρνηση θα συνεχίσει με τα μνημόνια.

Το (μόνο) σφάλμα του Άντρε Πάους

Στη θέση του πλείστοι συνάδελφοί του θα είχαν προχωρήσει προ πολλού σε δημόσιο ξέσπασμα ή παραίτηση. Λόγω χαρακτήρα, επαγγελματισμού και σεβασμού στην εργοδότριά του ο Άντρε Πάους ούτε στο ένα ούτε στο άλλο προέβη. Εν τέλει κι εκ του αποτελέσματος, αυτό ήταν το πιο σημαντικό λάθος της θητείας του στην Ανόρθωση.

Ο Ολλανδός υποχρεώθηκε να κυνηγήσει στόχους υπό συνθήκες αντίξοες τον πρώτο χρόνο (αποκλεισμός του από το μεταγραφικό σχεδιασμό, αργοπορημένη έλευση νεοφερμένων, ελλιπής χειμερινή ενίσχυση) και αντιπαραγωγικές τον δεύτερο (αιφνίδια, πρόωρη και αβάσιμη αναθεώρηση προς τα πάνω του επίσημου στόχου, παντελής αγνόησή του στη χειμερινή μεταγραφική  δραστηριότητα και πίσω από την πλάτη του διαπραγμάτευση με υποψήφιους διαδόχους του).

Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε

του Δημήτρη Καζάκη

Ολόκληρη η πολιτική βυθίζεται όλο και περισσότερο στο επίπεδο του κ. Λεβέντη. Με την αμέριστη φυσικά βοήθεια των Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης. Ο μέσος Έλληνας δεν πρέπει να συζητά τα σοβαρά. Δεν έχει καμιά σημασία, αν η οικονομία κυριολεκτικά καταρρέει κι από κοντά ακολουθεί η κοινωνία.

Αρκεί να το θελήσουν οι ευεργέτες μας εξ Ευρώπης και ως δια μαγείας όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Η οικονομία θα αναστηθεί, θα έχουμε ανάπτυξη κι ως εκ τούτου όλα θα πάνε καλά. Αρκεί οι εταίροι, ευχαριστημένοι από τις επιδόσεις μας, να χαλαρώσουν τη δημοσιονομική πίεση και να «απομειώσουν» το χρέος. Αυτά ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν έχει καμιά σημασία αν όλα αυτά είναι μπούρδες, ανοησίες και ηλιθιότητες για αφελείς και simpletons.

Η διεκδίκηση ως τρόπος ζωής

Μεσούσης της περιόδου η διοίκηση της Λίβερπουλ αποφασίζει ότι η τιμή του ακριβότερου μεμονωμένου εισιτηρίου θα εκτοξευτεί από τις 59 (€76,6) στις 77 λίρες (€100). Ποσοστό αύξησης 45%! Στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά τη γνωστοποίηση των προθέσεων της διοίκησης, δέκα χιλιάδες φίλοι της ομάδας αποχωρούν από το «Άνφιλντ» συμβολικά στο 77ο λεπτό εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τη ληστρική επίθεση στο πορτοφόλι τους και την ιταμή προσβολή στην αφοσίωσή τους.

H παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ φέρνει τις πρώτες μεγάλες ανατροπές

του Δημήτρη Καζάκη

Η παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ -κάτι που αρνήθηκαν να πράξουν όλες οι κυβερνήσεις της Ελλάδας από την εποχή της χούντας- ήταν ιδιαίτερα εκκωφαντική. Πρώτα και κύρια λόγω της σιωπής όλων -κυριολεκτικά όλων- των πολιτικών δυνάμεων της ελληνικής βουλής. Όλοι τους λοιπόν είναι μέσα στο κόλπο. Όπως είναι στο κόλπο και για το επόμενο βήμα, την εγκατάσταση ξένων δυνάμεων για τη φύλαξη και των χερσαίων συνόρων της χώρας.

Έως το τέλος του 2017, που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν την αναβάθμιση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Ευρώπη, η Ελλάδα θα έχει τεθεί υπό τον πλήρη στρατιωτικό έλεγχο του ΝΑΤΟ. Λίγες μονάδες θα έχουν απομείνει από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις κι αυτές υπό ξένη, νατοϊκή διοίκηση. Και σ’ αυτό έχουν συμφωνήσει άπαντες. Από τη ΧΑ έως το ΚΚΕ.