Μπάγερν vs Τσέλσι: Η μετωπική δύο φιλοσοφιών

Πρόσφατα ο Ούλι Χένες παρευρέθηκε στην ετήσια συγκέντρωση του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου του Μόναχο και άκουσε τον πρόεδρο να του πλέκει με σεβασμό το εγκώμιο: «Είστε μια ηγετική φυσιογνωμία, η οποία εκπροσωπεί τις αρετές του έντιμου εμπόρου». Οι 250 προσκεκλημένοι χειροκρότησαν θερμά, ο 61χρονος χαμογέλασε με ικανοποίηση.

Λίγο αργότερα η συζήτησε έφτασε στον αποψινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στην Μπάγερν του Χένες και την Τσέλσι του Ρομάν Αμπραμόβιτς. «Αν κατακτήσουμε το Τσάμπιονς Λιγκ, τα κέρδη μας θα είναι 20-25 εκατομμύρια ευρώ. Και αυτό είναι το ζητούμενο: η αγωνιστική επιτυχία στη βάση της οικονομικής σύνεσης», υποστήριξε ο 61χρονος πρόεδρος των Βαυαρών.

Για τον Χένες, επί τούτου δεν χωρεί αμφιβολία, ενδεχόμενη επικράτηση της Μπάγερν στον αποψινό τελικό θα αποτελέσει μια πρόσθετη ικανοποίηση, διότι θα έχει επιτευχθεί απέναντι στην Τσέλσι. Είναι ένας αγώνας ανάμεσα στο καλό και στο κακό, μια αναμέτρηση ενός ευυπόληπτου πολλαπλασιαστή χρημάτων από το Μόναχο και ενός ανέντιμου ξοδευτή χρημάτων από το Λονδίνο, μια μετωπική ενός ακολούθου κι ενός καταπατητή του Financial Fair Play.

«Παζλ στα περίπτερα»

Η Μπάγερν υπάρχει και ευημερεί χάρη αποκλειστικά στις δικές τις επιδόσεις. Η Τσέλσι τουναντίον κρέμεται από τη ροή χρήματος του Αμπράμοβιτς. «Αν κάποια στιγμή αυτός κλείσει το γενικό, ο σύλλογος θα πωλείται ως παζλ στα περίπτερα», ισχυρίζεται ο Χένες. Μεγιστάνες, όπως ο Μάσιμο Μοράτι (Ίντερ) ή ο Αμπραμόβιτς, σεΐχηδες, όπως αυτοί στη Μάντσεστερ Σίτι ή την Παρί Σεν Ζερμαίν, αντιστρατεύονται όλα όσα ο Γερμανός παράγοντας αντιλαμβάνεται ως έντιμη εμπορική συμπεριφορά.

«Εκνευρίζομαι κατά την εβδομαδιαία επίσκεψή μου στο βενζινάδικο. Αυτή η πετρελαϊκή μαφία μου αρπάζει λεφτά από την τσέπη και τα ρίχνει σε ποδοσφαιριστές. Με ενοχλεί αφάνταστα. Αυτό ισχύει και για τον κύριο Αμπραμόβιτς», είχε δηλώσει ο 61χρονος προ τετραετίας και είχε συμπληρώσει: «Συλλόγους, όπως η Τσέλσι, πρέπει να τους υπερβαίνουμε στο γήπεδο».

Απόψε η Μπάγερν έχει αυτήν την ευκαιρία. Πριν δύο χρόνια οι Βαυαροί είχαν ηττηθεί 2-0 από την Ίντερ. Ο Χένες είχε μιλήσει για μια δίκαια ήττα από ποδοσφαιρική πλευρά υπενθυμίζοντας ωστόσο ότι «εκείνη τη χρονιά ο σύλλογος του Μιλάνου παρουσίασε ζημία 120 εκατομμυρίων ευρώ».

Το τέλειο υπόδειγμα

Από το 2003 ο Αμπραμόβιτς έχει ρίξει στην Τσέλσι 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ, ωστόσο στα δύο προηγούμενα οικονομικά έτη ο σύλλογος παρουσίασε χασούρα 85,4 και 81,6 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ σε τελικό ευρίσκεται για δεύτερη φορά μετά το 2008. «Ξέρω ότι επί του παρόντος η Τσέλσι δεν πληροί τα κριτήρια του Financial Fair Play», δήλωσε ο Καρλ-Χάιντς Ρούμενιγκε. Υπενθυμίζεται ότι το FFP ορίζει πως ένας σύλλογος δεν επιτρέπεται να έχει ζημία άνω των 45 εκατομμυρίων ευρώ σε διάστημα τριετίας και θα ξεκινήσει να εφαρμόζεται από το 2015.

«Αν ισχύσει, τότε θα ξεκινήσει μια χρυσή εποχή για τους γερμανικούς συλλόγους», εκτίμησε ο Χένες, τονίζοντας ωστόσο τη λεξούλα «αν». Η Μπάγερν είναι το τέλειο υπόδειγμα του Financial Fair Play. Η ρευστότητά της αγγίζει τα 130 εκατομμύρια ευρώ, το αργότερο μέχρι το 2020 θα έχει αποπληρώσει την «Αλιάντς Αρένα».

Ο πιο πλούσιος σύλλογος

«Αυτή τη χρονιά ο τζίρος μας θα ξεπεράσει τα 350 εκατομμύρια ευρώ. Μόλις περιέλθει στην αποκλειστική κατοχή μας και το γήπεδο, θα είμαστε ο πιο πλούσιος σύλλογος στον κόσμο. Ήδη η αξία της Αλιάντς Αρένα φτάνει περίπου στο μισό δισεκατομμύριο, το ρόστερ μας είναι γεμάτο αξιόλογους ποδοσφαιριστές κι έχουμε γεμάτο πορτοφόλι», σκιαγράφησε με ρόδινα χρώματα ο Χένες το μέλλον του συλλόγου, ο οποίος -χωρίς Αμπραμόβιτς, χωρίς σεΐχηδες, χωρίς ζημίες και με πολύ λιγότερα χρήματα από την τηλεόραση σε σύγκριση με τους συλλόγους από Αγγλία, Ισπανία και Ιταλία- ευρίσκεται για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Απόψε στο Μόναχο πάντως ο ιδιοκτήτης της Τσέλσι δεν έχει να φοβάται κάποια εχθρική ή παγερή υποδοχή. «Σιχαίνομαι αυτή τη διαρκή συζήτηση για πλούσιους και φτωχούς. Δεν ζηλεύω τον Αμπραμόβιτς», παραδέχτηκε ο Ρούμενιγκε για τον 45χρονο που με περιουσία 10 δισεκατομμυρίων φιγουράρει στην 68 θέση της λίστας του Forbes με τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο. «Τον έχω γνωρίσει και οφείλω να πω ότι είναι εξαιρετικά συμπαθής και μακριά από κάθε αλαζονεία ή μεγαλομανία», συμπλήρωσε ο Ρούμενιγκε. Να οφείλεται άραγε στο ότι εδώ και μια τετραετία η τιμή της βενζίνης έχει πάρει (χωρίς επιστροφή) την ανιούσα;

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΠΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΤΗΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Η ΜΠΑΓΕΡΝ

Η πιο μεγάλη ώρα

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ μια ομάδα δεν χρειάζεται να κάνει το παραμικρό ταξίδι εν όψει τελικού. Για τον Ούλι Χένες δεν υπάρχει πιο ευνοϊκή συγκυρία για τη συγγραφή ιστορίας.

«Πρώτα χρειάζεται να πάρεις το χρίσμα για έναν τέτοιο τελικό και μετά να έχεις στο κατάλληλο χρονικό σημείο μια ομάδα ικανή να φτάσει σε αυτόν. Αυτό έχουμε πετύχει τώρα. Αυτός ο ιδανικός συνδυασμός θα μείνει πιθανότατα μοναδικός στην ιστορία μας. Αυτό είναι το χάιλαϊτ στην ιστορία της Μπάγερν», παραδέχτηκε ο 61χρονος πρόεδρος των Βαυαρών, κατά τον οποίο ενδεχόμενη κατάκτηση του τροπαίου θα ισοδυναμεί με τον κορυφαίο θρίαμβο του συλλόγου διαχρονικά.

«Αν εξετάσει κάποιος όλο το πακέτο, θα διαπιστώσει πως όντως είναι η μεγαλύτερη επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο. Εντός αποδυτηρίων ανέκαθεν λέγαμε ότι γι’ αυτόν τον τελικό είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε όλα τα υπόλοιπα», αποκάλυψε ο άνθρωπος που εδώ και τέσσερις δεκαετίες γιγαντώνει σε κάθε επίπεδο την Μπάγερν.

Η τελευταία έχει απολέσει ήδη την εντός συνόρων κυριαρχία της από την Ντόρτμουντ και ο Χένες προειδοποίησε πως η Τσέλσι δεν θα είναι ευκολότερος αντίπαλος από την Μπορούσια: «Οι Άγγλοι παίζουν με την πλάτη στον τοίχο ένεκα της μέτριας πορείας τους στο πρωτάθλημα. Αν ηττηθούν σε αυτό το παιχνίδι, θα απουσιάζουν την επόμενη χρονιά από το Τσάμπιονς Λιγκ και όλοι γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό για ένα σύλλογο, όπως η Τσέλσι».

Πιο έμπειροι

Ακόμη καλύτερα γνωρίζουν άπαντες στο Μόναχο τι σημαίνει αυτός ο τελικός για την ίδια την ομάδα τους. Στη χαραυγή της νέας χιλιετίας η Μπάγερν των Καν, Έφενμπεργκ, Έλμπερ, Σολ, Λιζαραζού, Λίνκε, Γέρεμις κ.ά. βάδισε στα χνάρια των ανυπέρβλητων Βαυαρών της δεκαετίας του 1970 (Μάιερ, Μπέκενμπαουερ, Μίλερ, Χένες) ανεβάζοντας το σύλλογο για τέταρτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης (2001).

Ένδεκα χρόνια μετά η γενιά των Φίλιπ Λαμ και Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ επιζητεί την αντίστοιχη διεθνή καταξίωσή της. Η πρώτη ευκαιρία σπαταλήθηκε απέναντι στην Ίντερ προ διετίας. «Έκτοτε έχουμε προχωρήσει στην εξέλιξή μας, η πίστη και η εμπειρία μας είναι πλέον μεγαλύτερη», διαβεβαιώνει ο Λαμ, ενώ ο Σβάινσταϊγκερ υπογραμμίζει ότι «δεν υπάρχει καλύτερη μέρα από τη 19η Μαΐου, προκειμένου να κερδίσουμε έναν διεθνή τίτλο στην έδρα μας».

Αμφότεροι έχουν… μπουχτίσει από εγχώριες επιτυχίες. Τρία νταμπλ αριθμεί ο Λαμ, πέντε ο Σβάινσταϊγκερ που το Σάββατο έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το έκτο κύπελλο στην καριέρα του πιάνοντας τον πολυνίκη του θεσμού Όλιβερ Καν. Εκτός συνόρων ωστόσο η στατιστική καταγράφει δύο τρίτες θέσεις σε Παγκόσμια Κύπελλα (2006, 2010) και δύο χαμένους τελικούς (Euro2008, Τσάμπιονς Λιγκ 2010).

Η κορυφαία δοκιμασία

«Εξυπακούεται ότι ο εντός έδρας τελικός είναι η κορυφαία δοκιμασία της Μπάγερν για τη δεύτερη δεκαετία του 2000», παραδέχεται ο Λαμ που δεν αρνείται ότι η γενιά του θα δικαιούται να χαρακτηριστεί χρυσή, μόνον αν κατακτήσει διεθνή τρόπαια σε επίπεδο συλλόγων και εθνικής ομάδας.

Η αποκληθείσα «χρυσή γενιά» της Πορτογαλίας των αρχών της δεκαετίας του ’90 (Λουίς Φίγκο, Ρούι Κόστα, Νούνο Γκόμες) ουδέποτε δικαίωσε το χαρακτηρισμό, στην υποτιθέμενη κορυφαία στιγμή της ηττήθηκε από την Ελλάδα στον -εντός έδρας- τελικό του Euro2004. Αυτό είναι το παράδειγμα προς αποφυγή για τη γενιά των Λαμ και Σβάινσταϊγκερ, οι οποίοι έχουν φτάσει πλέον στην καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία κι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν το πρώτο βήμα για την συμπερίληψή τους στους αληθινά μεγάλους του αθλήματος.

«Τι θυμόμαστε σήμερα;», αναρωτήθηκε ρητορικά ο Καρλ-Χάιντς Ρούμενιγκε παραπέμποντας στα τρία Πρωταθλητριών της ομάδας του 70 και στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2001. «Ουδείς μιλά σήμερα για την ομάδα που ηττήθηκε 2-1 από την Πόρτο στον τελικό του 1987. Πρέπει να κερδίσεις τίτλους, προκειμένου να είναι έντονα υπογραμμισμένο το όνομά σου στα βιβλία της ιστορίας».

Ρομπερί

Αυτή η αλήθεια ισχύει και για τους δύο αστέρες της Μπάγερν: τον Φρανκ Ριμπερί και τον Άριεν Ρόμπεν. Αμφότεροι θέλουν να αναρριχηθούν μεταξύ των κορυφαίων του είδους τους, ωστόσο και από τους δύο λείπουν οι διεθνείς τίτλοι, είτε με τους συλλόγους είτε με τις εθνικές ομάδες τους.

Για τον 29χρονο Γάλλο ο αποψινός είναι ο πρώτιστος τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, αφού το 2010 απέναντι στην Ίντερ είχε απουσιάσει ένεκα τιμωρίας. Ο πρώην άσος της Μαρσέιγ πραγματοποιεί την κορυφαία σεζόν της θητείας του στο Μόναχο και έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής του: «Αυτό είναι το σημαντικότερο παιχνίδι της καριέρας μου».

Ο Ρόμπεν, στον αντίποδα, αγωνίστηκε στον προ διετίας τελικό στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου», όπως άλλωστε και στον οδυνηρό για την Ολλανδία τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου την ίδια χρονιά. Ο 28χρονος Ολλανδός έχει πίσω του μια ταραχώδη σεζόν με πολλά σκαμπανεβάσματα, μπροστά του όμως υφίσταται η δυνατότητα να την κλείσει με τα δύο σημαντικότερα τρόπαια: αυτό του Τσάμπιονς Λιγκ και το αντίστοιχο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Η δύναμη της έδρας

Άπαντες στο βαυαρικό στρατόπεδο ποντάρουν πολλά στην «Αλιάντς Αρένα», η οποία αναπόφευκτα θα έχει περισσότερους Γερμανούς παρά Άγγλους στις κερκίδες της. «Πλεονέκτημα για μας είναι ότι γνωρίζουμε άριστα κάθε σπιθαμή αυτού του γηπέδου», τόνισε ο Σβάινσταϊγκερ ενθυμούμενος ότι το 2010 η ομάδα του είχε ταξιδέψει ήδη από την Πέμπτη στη Μαδρίτη, προκειμένου να προσαρμοστεί καλύτερα.

Στη φυσική της έδρα η Μπάγερν αριθμεί επτά νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια για το τρέχον Τσάμπιονς Λιγκ (21-4 γκολ) και μόλις τρεις ήττες σε συνολικά 30 αναμετρήσεις στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση: το 0-2 απέναντι στη Μίλαν (2007) και στην Μπορντό (2009) και το 2-3 απέναντι στην Ίντερ (2011).

Ευνοϊκός για τους Βαυαρούς είναι και ο απολογισμός των ομάδων που έχουν διεξαχθεί στη χώρα μίας εκ των δύο φιναλίστ: σε 11 τέτοιες περιπτώσεις το τρόπαιο κατέληξε επτά φορές στο σύλλογο που αγωνιζόταν εντός συνόρων (1997 Ντόρτμουντ, 1996 Γιουβέντους, 1978 Λίβερπουλ, 1972 Άγιαξ, 1969 Μάντσεστερ Γ., 1965 Ίντερ, 1957 Ρεάλ) και τέσσερις στους φιλοξενούμενους (2011 Μπαρσελόνα, 1986 Στεάουα, 1984 Λίβερπουλ, 1956 Ρεάλ).

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

->44 συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις

->6 τρόπαια: 3 Πρωταθλητριών (1974, 1975, 1976), 1 Τσάμπιονς Λιγκ (2001), 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (1967), 1 Κύπελλο UEFA(1996)

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ

->136 ευρωπαϊκά παιχνίδια: 79 νίκες, 26 ισοπαλίες, 31 ήττες, 250-131 γκολ

->1 τρόπαιο: Τσάμπιονς Λιγκ 1998 με τη Ρεάλ Μαδρίτης

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΡΟΣΤΕΡ

->944 παιχνίδια και 135 γκολ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις

->621 παιχνίδια και 86 γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ

->775 παιχνίδια με εθνικές ομάδες

Ο «ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΣ»

Ανατόλι Τιμόστσουκ

->107 ευρωπαϊκά παιχνίδια

->114 συμμετοχές με την εθνική Ουκρανίας

->10 τρόπαια

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟ

Πλέι οφ                   Ζυρίχη 2-0, 1-0*

Όμιλοι                     Βιγιαρεάλ 2-0*, 3-1

Όμιλοι                     Μάντσεστερ Σ. 2-0, 0-2*

Όμιλοι                     Νάπολη 1-1*, 3-2

Φάση των 16          Βασιλεία 0-1*, 7-0

Προημιτελικά         Μαρσέιγ 2-0*, 2-0

Ημιτελικά               Ρεάλ 2-1, 1-2* (3-1 πέν.)

Σημείωση: Με αστερίσκο οι εκτός έδρας αγώνες

ΟΙ ΟΒΙΔΙΑΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΣΕΛΣΙ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα

Όταν το περασμένο καλοκαίρι ο Ρομάν Αμπραμόβιτς έστελνε 15 εκατομμύρια ευρώ στην Πόρτο για τον Αντρέ Βίλας-Μπόας οραματιζόταν την έναρξη μιας νέας εποχής για την Τσέλσι.

Εννέα μήνες αργότερα ο 33χρονος αποτελούσε παρελθόν και στο προσκήνιο για την ομάδα είχε έρθει και το παρατσούκλι από το παρελθόν: οι «συνταξιούχοι» (σ.σ. από το “Royal Hotel Chelsea, όπου περνούσαν το ηλιοβασίλεμα της ζωής τους πρώην στρατιωτικοί)!

Το προσωνύμιο είχε αλλάξει (όπως άλλωστε και το έμβλημα του συλλόγου) ο Τεντ Ντρέικ, όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία το 1952. Ποιος να φανταζόταν ότι έξι δεκαετίες αργότερα οι παίκτες της ομάδας θα χλευάζονταν ως «γερόντια», «παππούδες», «παλαίμαχοι» κ.λπ.;

Και ποιος θα τολμούσε να προβλέψει στις αρχές Μαρτίου ότι αυτή η Τσέλσι θα διεκδικούσε απόψε το τρόπαιο που τόσο λαχταρά ο Ρώσος ιδιοκτήτης της από την ημέρα που την αγόρασε; Προφανώς ουδείς μπορούσε να διανοηθεί όλα τα παραπάνω, αυτή όμως είναι η ιστορία των «μπλε» στην αγωνιστική περίοδο 2011/12: η απόλυτη παράνοια!

Από τον AVB στον RDM

Ο άνθρωπος που κατάφερε μέσα σε 80 μέρες να αναστήσει την ομάδα ακούει στο όνομα Ρομπέρτο ντι Ματέο. Ξεκίνησε τη σεζόν ως βοηθός του Αντρέ Βίλας-Μπόας, τη συνεχίζει ως υπηρεσιακός τεχνικός και δεν αποκλείεται να την ολοκληρώσει ως πρωταθλητής Ευρώπης!

Επί του παρόντος το μέλλον του στην τεχνική ηγεσία είναι αβέβαιο. Στον αντίποδα ουδείς αμφισβητεί ότι υπό τις οδηγίες του αναγεννήθηκαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα όλες οι παλιοσειρές της Τσέλσι -βλέπε Ντιντιέ Ντρογκμπά (34), Φρανκ Λάμπαρντ (33), Τζον Τέρι (31)- και επανήλθαν σε υψηλά επίπεδα απόδοσης παίκτες όπως ο Πετρ Τσεχ και ο Φερνάντο Τόρες, ο οποίος μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε στα αγγλικά γήπεδα ως «η απάτη των 58 εκατομμυρίων ευρώ», όσα δηλαδή είχαν πληρώσει στη Λίβερπουλ για την απόκτησή του οι Λονδρέζοι.

Όσοι πίστευαν ότι μετά τον χαμένο τελικό του 2008 αυτή η ομάδα δεν θα είχε άλλη ευκαιρία, διαψεύστηκαν και απόψε τόσο οι Ντρογκμπά, Τέρι, Λάμπαρντ, Τσεχ όσο και οι Άσλεϊ Κόουλ, Μίκαελ Εσιέν, Φλοράν Μαλουντά, Σάλομον Καλού, Τζον Όμπι Μίκελ (σ.σ. ο μόνος που δεν έπαιξε στη Μόσχα) ετοιμάζονται για ακόμη μια μεγάλη παράσταση. Μια παράσταση που «ενδέχεται ν’ αλλάξει την ιστορία του συλλόγου», όπως σημείωσε ο ντι Ματέο.

Ο αληθινός ηγέτης

Αν η Τσέλσι ευρίσκεται απόψε στον τελικό, το οφείλει πρώτιστα στον Ντρογκμπά, το αφεντικό εδώ και χρόνια στην ομάδα. Ο Ιβοριανός δεν είναι ο μυστικός ηγέτης, είναι ο αληθινός τέτοιος. Κι ας μη φορά το περιβραχιόνιο. Στο γήπεδο και στα αποδυτήρια είναι τόσο ζωτικής σημασίας για την ομάδα όσο ο Ρομάν Αμπραμόβιτς για την οικονομική ευημερία του συλλόγου. Ο λόγος του είναι (σχεδόν) νόμος. Όποιος προπονητής δεν το αντιλαμβάνεται και τον αφήνει εκτός ενδεκάδας είναι ή θαρραλέος ή ανόητος ή υποψήφιος άνεργος. Ή όλα μαζί.

Το συμβόλαιο του Ντρογκμπά εκπνέει το καλοκαίρι και ήδη ο Νικολά Ανελκά επιχειρεί να τον δελεάσει οικονομικά να κλείσει την καριέρα του στην Κίνα. Εξ ίσου δελεαστική είναι και η προοπτική επιστροφής στη Μαρσέιγ, από την οποία -κόντρα στη θέλησή του- πωλήθηκε στην Τσέλσι. Το φιλί του στο ιερό γρασίδι του «Ουέμπλεϊ» ερμηνεύτηκε από πολλούς ως σημάδι αποχαιρετισμού, ο ίδιος όμως αντέτεινε ότι «ευχαρίστως θα ερχόμουν ξανά σε αυτό το γήπεδο».

Προς τούτο απαιτείται ένα νέο συμβόλαιο, το οποίο ο Αμπραμόβιτς διστάζει ακόμη να του δώσει. Από πλευράς ποιότητας δεν υπάρχουν πολλά αντεπιχειρήματα, σε τελική ανάλυση το δικό του τέρμα στο νικηφόρο 1-0 επί της Μπαρσελόνα στο Στάμφορντ Μπριτζ» άνοιξε το δρόμο για το Μόναχο. Από την άλλη, ουδείς παραβλέπει ότι ο 34χρονος έχει μετατραπεί σ’ έναν επιθετικό, ο οποίος -παρά τη θηριώδη κορμοστασιά του- πέφτει γρήγορα και εύκολα, ακόμη και χωρίς την παραμικρή επαφή…

Νοοτροπία νικητή

Αυτές οι τελευταίες λέξεις σκιαγραφούν άριστα και τη σχέση του Φρανκ Λάμπαρντ με τον Αντρέ Βίλας-Μπόας. Ο Πορτογάλος μονιμοποίησε την εμβληματική φιγούρα της Τσέλσι στον πάγκο κι ετοιμαζόταν να τη βγάλει σε (πρόωρη) σύνταξη, ωστόσο ο 33χρονος αποδείχθηκε πολύ σκληρός για να πεθάνει. Υπό τον ντι Ματέο επέστρεψε δυναμικά και ουδείς λησμονεί ότι από τα δικά του πόδια ξεκίνησαν τόσο το 1-0 του Ντρογκμπά στο Λονδίνο όσο και το 1-2 του Ραμίρες στη Βαρκελώνη.

«Θέλω οπωσδήποτε να κερδίσω το Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό είναι το κυριότερο κίνητρό μου και η τελευταία σκέψη μου κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ», αποκάλυψε πρόσφατα ο Άγγλος διεθνής που απάντησε και στους αμφισβητίες του ίδιου και των συμπαικτών του: «Εδώ δεν μιλάμε για γερασμένους παίκτες που βαδίζουν στη δύση της καριέρας τους. Μιλάμε για παίκτες που θέλουν να κερδίζουν»!

Το μυαλό στην κούπα

Στην τρέχουσα περίοδο οι Ντρογκμπά και Λάμπαρντ έχουν βρεθεί δις εκτός αρχικής ενδεκάδας σε αγώνα πρωταθλήματος: στις 24 Σεπτεμβρίου απέναντι στη Σουόνσι (4-1), όταν ήταν απογοητευμένοι, νευρικοί και θυμωμένοι (σ.σ. Άγγλος μάλιστα έφυγε για τα αποδυτήρια επτά λεπτά πριν το τέλος, όταν έγινε σαφές πως δεν αγωνιζόταν ούτε ως τρίτη αλλαγή), και στις 2 Μαΐου απέναντι στη Νιούκαστλ (0-2), όταν αμφότεροι ήταν άκρως ευδιάθετοι, αφού μία εβδομάδα νωρίτερα η Τσέλσι είχε εξασφαλίσει την πρόκριση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Με την ίδια χαλαρότητα (στα όρια της αδιαφορίας) αντιμετώπισαν οι Λονδρέζοι και τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τους στην Πρέμιερ Λιγκ. Ακόμη κι η κατάκτηση του κυπέλλου εορτάστηκε ως μια επιτυχημένη πρόβα εν όψει της αποψινής αναμέτρησης. Αν θα ανανεώσουν για δέκατη φορά την παρουσία της στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση (για πρώτη φορά ως κάτοχος) ή αν θα «υποβιβαστούν» στο Γιουρόπα Λιγκ, ελάχιστα (τους) ενδιαφέρει. Στο μυαλό όλων υπάρχει μόνον η κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ και η κατάκτησή της.

«Παίκτες που πρακτικά στο ηλιοβασίλεμα της καριέρας του έχουν ακόμη μια φορά την τεράστια ευκαιρία να κερδίσουν το Τσάμπιονς Λιγκ συσπειρώνονται», παραδέχτηκε ο τεχνικός της Μπάγερν, Γιουπ Χάινκες. Ο Ντρογκμπά, ο Λάμπαρντ (στο 100ό ευρωπαϊκό παιχνίδι του), ο Τσεχ, ο Τόρες. Άπαντες γνωρίζουν ότι απόψε ενδέχεται να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Η πιο μεγάλη στιγμή τους. Ή η τελευταία τους…

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

->21 συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις

->2 τρόπαια: 2 Κυπελλούχων (1971, 1998)

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ

->5 ευρωπαϊκά παιχνίδια: 4 νίκες, 1 ισοπαλία, 10-4 γκολ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΡΟΣΤΕΡ

->1.112 παιχνίδια και 153 γκολ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις

->957 παιχνίδια και 124 γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ

->985 παιχνίδια με εθνικές ομάδες

Ο «ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΣ»

Φρανκ Λάμπαρντ

->99 ευρωπαϊκά παιχνίδια

->90 συμμετοχές με την εθνική Αγγλίας

->7 τρόπαια

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟ

Όμιλοι                     Λέβερκουζεν 2-0, 1-2*

Όμιλοι                     Βαλένθια 1-1*, 3-0

Όμιλοι                     Γκενκ 1-1*, 5-0

Φάση των 16          Νάπολη, 1-3*, 4-1 (παρ.)

Προημιτελικά         Μπενφίκα 1-0*, 2-1

Ημιτελικά               Μπαρσελόνα 1-0, 2-2*

Σημείωση: Με αστερίσκο οι εκτός έδρας αγώνες

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Αυτόν τον τελικό ποιος θα τον πάρει;

Μια ματιά στις αποδόσεις των στοιχηματικών εταιρειών αναδεικνύει την Μπάγερν ως φαβορί στον αποψινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Το βασικό επιχείρημα είναι η έδρα της αναμέτρησης. Η «Αλιάντς Αρένα», το σπίτι των Βαυαρών.

Ότι η έδρα σε τέτοιο επίπεδο μικρό ρόλο παίζει, λησμονείται συχνά και εύκολα. Πόσος καιρός έχει περάσει άραγε από την πρόκριση των αποψινών φιναλίστ μέσα στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» και στο «Καμπ Νου» αντιστοίχως;

Αρκετοί επίσης επιχειρηματολογούν ότι οι απουσίες των Άγγλων (Τέρι, Ιβάνοβιτς, Ραμίρες, Μεϊρέλες) είναι περισσότερες και πιο σημαντικές από αυτές των Γερμανών (Αλάμπα, Μπάντστουμπερ, Γουστάβο).

Το αντεπιχείρημα είναι πως για κάθε απόντα οι Λονδρέζοι θα παρατάξουν έναν παίκτη που θα αγωνίζεται στη φυσική του θέση, ενώ οι Βαυαροί -εν τη απουσία εναλλακτικών- θα υποχρεωθούν σε αλχημείες.

Μια τρίτη οπτική γωνία είναι πως η Τσέλσι ευρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, διότι οι αστέρες της (Λάμπαρντ, Ντρογκμπά) γνωρίζουν ότι αυτή είναι πιθανότατα η τελευταία ευκαιρία τους και διότι ενδεχόμενη ήττα θα αφήσει το σύλλογο εκτός Τσάμπιονς Λιγκ.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος καταδεικνύει ότι η Μπάγερν αισθάνεται ακόμη μεγαλύτερη πίεση, αφού η Ντόρτμουντ την έχει κάνει παιχνιδάκι της στις εγχώριες διοργανώσεις και τόσο η κατακραυγή όσο και η απογοήτευση από πιθανό κάζο στον εντός έδρας τελικό θα είναι άμετρες.

Η πλειονότητα των παικτών στα ρόστερ των αποψινών φιναλίστ διψά για την εκτός συνόρων καταξίωση, για έναν διεθνή τίτλο. Και οι δύο ομάδες μετρούν από μια πρόσφατη αποτυχημένη απόπειρα, κάθε μία αντιμετωπίζει (για διαφορετικούς λόγους) αυτόν τον τελικό ως την κορυφαία ευκαιρία να γράψει ιστορία.

Αυτές είναι οι εύκολες διαπιστώσεις. Το δύσκολο είναι να εκτιμήσει κάποιος τι παιχνίδι θα διεξαχθεί απόψε στην «Αλιάντς Αρένα». Οι πειραματικές οπισθοφυλακές προδιαθέτουν για μια αναμέτρηση με αρκετά γκολ, ωστόσο σ’ έναν τελικό κάθε ομάδα κοιτάζει πρώτιστα τα νώτα της και παίζει με αυξημένη προσοχή και συγκέντρωση.

Όσοι εκτιμούν ότι η Μπάγερν θα επιχειρήσει εξ αρχής να ποδοπατήσει την αντίπαλό της και όσοι πιστεύουν ότι η Τσέλσι θα ταμπουρωθεί αλά Μπαρσελόνα, θα διαψευστούν. Οι Βαυαροί θα είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και οι Λονδρέζοι θα συμμετάσχουν περισσότερο στο παιχνίδι. Ο τακτικός προσανατολισμός δεν θ’ αλλάξει. Οι Γερμανοί θα έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και οι Άγγλοι θα αναμένουν τις ευκαιρίες τους στην κόντρα.

Για την Μπάγερν το ζητούμενο είναι η γρήγορη αλλαγή μπάλας και θέσεων από την τριάδα των Ριμπερί, Μίλερ, Ρόμπεν, τα μακρινά σουτ από τους Σβάινσταϊγκερ, Κρόος, οι ζυγισμένες σέντρες στον Γκόμες. Όλα είναι στοιχεία που έλειψαν από το παιχνίδι της Μπαρσελόνα στους δύο ημιτελικούς.

Για την Τσέλσι το ζητούμενο δεν είναι οι μακρινές μπαλιές στον Ντρογκμπά, αλλά το γρήγορο άνοιγμα του παιχνιδιού από τα πλάγια (με δίδυμο αμυντικών μέσων τους Σβάινσταϊγκερ και Κρόος η Μπάγερν θα είναι πιο ευάλωτη σε κόντρες) και οι στημένες μπάλες, αφού εν τη απουσία του Μπάντστουμπερ έχει σαφές πλεόνασμα σε ψηλά κορμιά.

Ενδεχόμενο προβάδισμα των Λονδρέζων θ’ αποτελεί σοβαρή υποθήκη νίκης, δεδομένου ότι η Μπάγερν στην τρέχουσα περίοδο μετρούν 11 ήττες, μία ισοπαλία και μόλις τρεις νίκες (όλες εκτός έδρας!) σε 15 παιχνίδια που έχουν δεχτεί πρώτοι γκολ.

Αντιστρόφως, αν οι Βαυαροί σκοράρουν πρώτοι, η Τσέλσι θα πρέπει να γίνει η πρώτη ομάδα στη σεζόν που θα γυρίσει προβάδισμά τους. Πόσο εύκολο είναι αυτό καταδεικνύεται από τις 35 νίκες και τη μόλις μία ισοπαλία (απέναντι στη Νάπολη) των Γερμανών στα 36 παιχνίδια που άνοιξαν το σκορ.

Κι επειδή όλα τα προαναφερθέντα μπορούν εύκολα να καταστρατηγηθούν από μια απρόβλεπτη εξέλιξη (τραυματισμό, αποβολή), αφήστε κατά μέρος τα προγνωστικά και ετοιμαστείτε για μια απρόβλεπτη -κι ενδεχομένως μακριά- βραδιά. Τσάμπιονς Λιγκ είναι αυτό, δεν είναι παίξε-γέλασε…

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ρανταμέλ Φαλκάο: Η επιτομή του επιθετικού

Υστερών σε τεχνική. Αυτό ήταν το πόρισμα των ισπανικών Μ.Μ.Ε. το περασμένο καλοκαίρι, όταν επέκριναν την Ατλέτικο Μαδρίτης για την επένδυση των 40 εκατομμυρίων ευρώ στον Φαλκάο ως διαδόχου των Ντιέγκο Φορλάν (Ίντερ) και Σέρχιο Αγουέρο (Μάντσεστερ Σίτι).

Υστερών σε τεχνική. Αυτό ήταν το ψεγάδι που ανακάλυψαν οι Ισπανοί στον Κολομβιανό επιθετικό, ο οποίος με την επίδοση-ρεκόρ των 17 τερμάτων είχε οδηγήσει σχεδόν μόνος του την Πόρτο στην κατάκτηση του Γιουρόπα Λιγκ.

Υστερών σε τεχνική. Αυτό είναι -από τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης- ό,τι πιο άστοχο έχει ειπωθεί ή γραφεί για τον 26χρονο, ο οποίος προσθέτει κεφάλαια στην ποδοσφαιρική ιστορία με την ίδια συχνότητα που «ματώνει» τα αντίπαλα δίχτυα.

Από τα παραμύθια

Το δεύτερο προσωπικό τέρμα του στο εντός έδρας 4-2 επί της Βαλένθια στην ημιτελική φάση του Γιουρόπα Λιγκ έφτανε για να καταπιεί τη γλώσσα του όποιος έκανε λόγο για ελλιπή τεχνική κατάρτιση του «τίγρη». Για τον ίδιο όμως, προφανώς, δεν ήταν επαρκές. Ήθελε το κάτι παραπάνω και, ως είθισται, ήξερε το πού και το πώς να το πετύχει.

Εθνικό Στάδιο Βουκουρεστίου, τελικός Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στην Μπιλμπάο. Έβδομο λεπτό: από πάσα του Ντιέγκο ο Φαλκάο παίρνει την μπάλα εντός περιοχής με αντίπαλο τον Αμορεμπιέτα. Με αφορμή μια διαγώνια κίνηση του Ντιέγκο ο Κολομβιανός τραβιέται λίγο πιο έξω, ο Αμορεμπιέτα δεν ακολουθεί, η επαρκής γωνία βολής μόλις έχει δημιουργηθεί και μ’ ένα υπέροχο αριστερό με εσωτερικό φάλτσο η μπάλα παίρνει πορεία προς το δεξί πάνω παραθυράκι της εστίας του Ιραϊθόθ. Golazo (γκολάρα), όπως έγραψαν οι Ισπανοί δημοσιογράφοι, από το πουθενά…

Σχεδόν μισή ώρα αργότερα: από πάσα του Τουράν ο Φαλκάο υποδέχεται την μπάλα στη μικρή περιοχή. Με υπερέκταση του αριστερού ποδιού καταφέρνει να σταματήσει την μπάλα έχοντας πλάτη γυρισμένη στο τέρμα και τον Μαρτίνεθ κολλημένο πάνω του. Περιστροφή γύρω από τον άξονά του, μάζεμα της μπάλας με το δεξί, ο Μαρτίνεθ φεύγει στην άλλη κατεύθυνση, ο Αμορεμπιέτα πίσω του έχει μείνει στήλη άλατος, το «γεράκι» έχει πλέον πεδίο βολής: ο Ιραϊθόθ πέφτει στη σωστή γωνία, αλλά το τελείωμα με το αριστερό από τον προνοητικό 26χρονο έχει το απαιτούμενο ύψος, προκειμένου να καταλήξει για ακόμη μια φορά στα δίχτυα. Έχει υπερθετικό το golazo;

Γκολ και ρεκόρ

Αυτές οι καλλιτεχνίες αποδείχτηκαν οι ιδανικές τελευταίες πινελιές στον αριστουργηματικό καμβά της Ατλέτικο Μαδρίτης στο εφετινό Γιουρόπα Λιγκ. Οι «ροχιμπλάνκος» έκλεισαν τη διοργάνωση με 12 συναπτές νίκες, επίδοση πρωτοφανή για οποιονδήποτε ευρωπαϊκό θεσμό (σ.σ. η προηγούμενη καλύτερη επίδοση ανήκε στην Μπαρσελόνα με 11 διαδοχικές επιτυχίες στο Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2002/03).

Ο Φαλκάο έκλεισε την τρέχουσα ευρωπαϊκή περίοδο με 12 τέρματα έχοντας σκοράρει σε κάθε μία από τις αντιπάλους της Ατλέτικο (Σέλτικ, Ουντινέζε, Ρεν, Λάτσιο, Μπεσίκτας, Ανόβερο, Βαλένθια και Μπιλμπάο)! Τοιουτοτρόπως αριθμεί πλέον 29 γκολ σε ισάριθμα παιχνίδια του Γιουρόπα Λιγκ κι έγινε ο πρώτος παίκτης που το κατακτά δύο συναπτές χρονιές έχοντας αναδειχτεί συνάμα σε αμφότερες πρώτος σκόρερ του (σ.σ. κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ούτε στο Κύπελλο UEFA)!

«Τι περισσότερο θέλει ο άνθρωπος από τη ζωή; Ευχαριστώ το Θεό», δήλωσε μετά τον τελικό του Βουκουρεστίου ο Κολομβιανός, τον οποίο αποθέωσαν τα ισπανικά Μ.Μ.Ε. («Φαλκάο, σε αγαπάμε!», έγραψε η Marca), ο προπονητής του («Τον λατρεύω!», φώναξε ο Ντιέγκο Σιμεόνε) και οι συμπαίκτες του («Είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικούς στην Ευρώπη, είναι απόλαυση να παίζεις στην ίδια ομάδα με αυτόν», υποκλίθηκε ο Ντιέγκο).

«Βασιλιάς» από τη νέα σεζόν;

Ωστόσο το κορυφαίο εγκώμιο στον 26χρονο έπλεξε ο Πεπ Γκουαρδιόλα. «Εντός περιοχής είναι ο καλύτερος στον κόσμο!», απεφάνθη ο αρχιτέκτονας της αρτιότερης ομάδας στο παγκόσμιο στερέωμα εδώ και μια τετραετία.

Και αν η κλάση του Φαλκάο δεν χωρεί πλέον ουδεμίας αμφισβήτησης, το μέλλον του στην Ατλέτικο παραμένει συζητήσιμο. «Αν την Κυριακή δεν εξασφαλίσουμε την έξοδό μας στο Τσάμπιονς Λιγκ, θα είναι σχεδόν αδύνατον να τον κρατήσουμε», παραδέχτηκε ο Μιγκέλ Άνχελ Γκιλ Μαρίν, μάνατζερ των «ροχιμπλάνκος», οι οποίοι χρειάζονται νίκης τους επί της Βιγιαρεάλ και ταυτόχρονα μη νίκη της νυν τέταρτης Μάλαγα επί της προτελευταίας Χιχόν.

Αν το σενάριο δεν ευοδωθεί, η πίεση από τους ευρωπαϊκούς συλλόγους κορυφής (Μπαρσελόνα, Μάντσεστερ Σίτι, Τσέλσι), θα γίνει αφόρητη. Τα καλύτερα χαρτιά, ωστόσο, θα κρατά η Ρεάλ Μαδρίτης, αφού ατζέντης του Φαλκάο είναι ο διαβόητος Ζορζ Μέντες, ο οποίος έχει στο πελατολόγιό του τόσο τον Ζοζέ Μουρίνιο όσο και τον Κριστιάνο Ρονάλντο…

Παρ’ ολίγον… Παναθηναϊκός

Στο μεσοδιάστημα η ιστορία έχει αποκτήσει διαστάσεις αστικού μύθου. Το καλοκαίρι του 2008, λίγο πριν την έναρξη της πολυμετοχικότητας στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, ο Γιάσμινκο Βέλιτς έχει κάνει αποδεκτή την εισήγηση του Χουάν Ραμόν Ρότσα (σκάουτερ της ομάδας στην Αργεντινή) για απόκτηση (έναντι 4,5 εκατομμυρίων ευρώ) του 50% των δικαιωμάτων του 22χρονου τότε Ρανταμέλ Φαλκάο, ο οποίος αγωνιζόταν στη Ρίβερ Πλέιτ. Πριν ολοκληρωθεί όμως η μετεγγραφή ο Βέλιτς αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Αντωνίου, ο οποίος… απέρριψε τον Φαλκάο και απέκτησε έναντι 3,5 εκατομμυρίων τον… Ροντρίγκο Σόουζα από τη Φλαμένγκο! Ο Βραζιλιάνος απογοήτευσε οικτρά (κι έφυγε νύχτα) και ήδη τον Ιανουάριο ο Παναθηναϊκός χτύπησε ξανά την πόρτα της Ρίβερ για τον Φαλκάο, του οποίου όμως τα δικαιώματα είχαν πλέον μοιραστεί σε περισσότερους μάνατζερ. Το «τριφύλλι» αποφάσισε να μην κυνηγήσει την υπόθεση, το επόμενο καλοκαίρι ο Κολομβιανός μετεγγράφηκε στην Πόρτο και αυτή τη στιγμή η αγοραστική αξία του υπερβαίνει τα 50 εκατομμύρια ευρώ.

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η grande επιστροφή της Γιουβέντους!

Από την περασμένη Τετάρτη στα γραφεία της στην οδό Galileo Ferrarisκυματίζει μια ιταλική σημαία με το θυρεό του συλλόγου, τον αριθμό 30 και τρία χρυσά αστέρια. Ακόμη μία έχει τοποθετηθεί ήδη στην οροφή της νεόδμητης έδρας της, η οποία θα φιλοξενήσει σήμερα τη φιέστα τίτλου απέναντι στην Αταλάντα. Και για όσους δεν το έχουν ακόμη αντιληφθεί, η Γιουβέντους επέστρεψε για να πρωταγωνιστήσει και να πολώσει, όπως τον παλιό, καλό(;) καιρό…

Στη σύγχρονη ιστορία της «Βέκια Σινιόρα» η 6η Μαΐου έχει καταχωρηθεί ήδη ως η μέρα της ανάστασης. «Είναι η μητέρα όλων των ημερών, είναι η μέρα της λύτρωσης», όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε ο Τζανλουίτζι Μπουφόν, ο οποίος αποτελεί -όπως και ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο- συμβολική φιγούρα της πτώσης των «μπιανκονέρι» στο ναδίρ και της επιστροφής του στο ζενίθ.

«Ασύγκριτη χαρά»

Άρτι εστεμμένος παγκόσμιος πρωταθλητής και καθιερωμένος στη συνείδηση της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής κοινότητας ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας ο Μπουφόν αποφάσισε το 2006 να απαρνηθεί τους ποδοσφαιρικούς ναούς του Τσάμπιονς Λιγκ και ν’ ακολουθήσει τη Γιουβέντους στην περιπέτεια της Σέριε Β, όπου υποβιβάστηκε υποχρεωτικά μετά την εμπλοκή της στο σκάνδαλο Calciopoli.

«Υπέφερα πολλά, έξι χρόνια δεν είναι λίγα, αλλά αυτή η χαρά δεν συγκρίνεται», απεφάνθη ο 34χρονος Ιταλός, τον οποίο οι συμπαίκτες του στην εθνική Ιταλίας από τη Μίλαν περιέπαιζαν το περασμένο καλοκαίρι, όταν τους εκμυστηρευόταν πως θεωρούσε την ομάδα του ικανή για τον τίτλο. Ποιος να τους αδικήσει μετά από δύο συναπτά πλασαρίσματα της «Βέκια Σινιόρα» στην έβδομη θέση;

Τα 90 εκατομμύρια σε θερινές μετεγγραφές ασφαλώς δεν ήταν αμελητέο ποσό, ωστόσο και τα προηγούμενα χρόνια οι επενδύσεις δεν ήταν μικρότερες. Και μάλλον δεν είναι συμπτωματικό ότι οι δύο σημαντικότεροι νεοφερμένοι της περιόδου 2011/12 δεν κόστισαν ούτε ένα ευρώ.

Κόντε και Πίρλο

Ο Αντόνιο Κόντε, πάλαι ποτέ αρχηγός της ομάδας, επέστρεψε ως προπονητής και κατάφερε να εμφυσήσει εκ νέου στην ομάδα τη νοοτροπία του νικητή, την οποία ο ίδιος είχε αποκτήσει κατακτώντας πολυάριθμα πρωταθλήματα αλλά και το Τσάμπιονς Λιγκ με τη «Βέκια Σινιόρα».

Σε εντός αγωνιστικού χώρου προπονητή εξελίχθηκε ο Αντρέα Πίρλο. Πάνω στον (ακόμη και σήμερα) κορυφαίο εν ενεργεία Ιταλό ποδοσφαιριστή η Γιουβέντους έραψε το παιχνίδι της και επιχείρησε μια ρήξη με το παρελθόν της. Το ποδόσφαιρο αποτελεσμάτων επιχειρήθηκε να αντικατασταθεί από ένα ελκυστικό παιχνίδι συνδυασμών, στο βωμό αυτής της αλλαγής θυσιάστηκε ακόμη και ο ντελ Πιέρο, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν παρακολουθούσε από τον πάγκο πώς ο Κόντε εφάρμοζε τις πλέον διαφορετικές τακτικές με έναν και μοναδικό απώτερο στόχο: την αποφυγή της ήττας.

Στόχος το ρεκόρ

Η συνταγή αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένη, ώστε η Γιουβέντους ν’ απέχει δύο παιχνίδια από μια ανεπανάληπτη επίδοση: την αήττητη κατάκτηση του εγχώριου νταμπλ. Αν η Αταλάντα δεν της χαλάσει τη σημερινή φιέστα, η ομάδα του Αντόνιο Κόντε θα γίνει η τρίτη -μετά τις Περούτζα (1978/79) και Μίλαν (1991/92)- που στέφεται πρωταθλήτρια χωρίς ήττα.

Και αν την επόμενη Κυριακή επικρατήσει της Νάπολης στον τελικό του κυπέλλου, τότε η χρονιά της λύτρωσης θα είναι συνάμα και η χρονιά των ρεκόρ, τα οποία θα γλυκάνουν τον ντελ Πιέρο για την κόντρα στη θέλησή του αποχώρηση από το σύλλογο έπειτα από 19 χρόνια!

Εν μέσω αυτών των αξιοθαύμαστων επιδόσεων, των συγχαρητηρίων από τον ανταγωνισμό και των εξαιρετικών εντυπώσεων από το νεόδμητο στάδιο (το πρώτο σύγχρονο και ιδιόκτητο στην Ιταλία) η Γιουβέντους είχε τη χρυσή ευκαιρία για ένα οριστικό ξεκαθάρισμα με το αμαρτωλό παρελθόν.

Σε ρόλο θύματος

Ενώ όμως στα πρώτα χρόνια μετά το calciopoli ο σύλλογος επέλεξε το δρόμο της σιωπής και της σκληρής δουλειάς, από το 2010 και την ανάληψη της προεδρίας από τον Αντρέα Ανιέλι επιδιώκει όλο και πιο επιθετικά να εμφανιστεί ως το θύμα (και όχι ο θύτης) στο calciopoli. Δεν έχει περάσει καιρός από τότε που ο Κόντε διαμαρτυρήθηκε ότι οι διαιτητές φοβούνται να σφυρίξουν υπέρ της Γιουβέντους.

Ο ισχυρισμός δεν στερείται παντελώς αλήθειας, ωστόσο ο ίδιος ο σύλλογος κάνει ό,τι μπορεί για να τροφοδοτεί αυτή την εχθρική στάση, αφού δεν αφήνει σε ησυχία τα φαντάσματα του παρελθόντος. Επισήμως το εφετινό πρωτάθλημα είναι το 28ο στην ιστορία της, όμως η «Βέκια Σινιόρι» το μετρά ως το 30ό, αρνούμενη να αποδεχτεί την αφαίρεση των τίτλων του 2005 και του 2006 ένεκα της εμπλοκής της στο calciopoli.

Τα συγκεκριμένα πρωταθλήματα απονεμήθηκαν στην Ίντερ, την οποία στο Τουρίνο θεωρούν ότι υποκίνησε την προ εξαετίας ιστορία προς ίδιον όφελος. Ότι με τη δική της συνδρομή (το 4-2 επί της Μίλαν την περασμένη Κυριακή) στέφθηκαν πρόωρα πρωταθλητές προφανώς δεν επαρκεί στα δικά τους μάτια ως εξιλέωση. Πόσο μάλλον τώρα που αισθάνονται ξανά επαρκώς δυνατοί, τώρα που -όπως δήλωσε και ο αθλητικός διευθυντής Μπέπε Μαρότα- «μετά την προσγείωση στην κόλαση το 2006 και το πέρασμα από το καθαρτήριο έχουμε επιστρέψει στον παράδεισο». Η συνέχεια σήμερα στο Juventus-Stadium…

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Το διολισθαίνον επίπεδο ανταγωνισμού

Οι ευχάριστες εκπλήξεις της περασμένης διετίας (ΑΕΚ και ΑΕΛ) κατέδειξαν με την πορεία και τον άθλο τους το διαρκώς διολισθαίνον επίπεδο του εγχώριου πρωταθλήματος. Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να μασκαρευτεί μέσα από τις επιτυχημένες ευρωπαϊκές πορείες τριών ομάδων την τελευταία τετραετία.

Τα δεδομένα είναι αναμφισβήτητα και αμείλικτα. Το καλοκαίρι του 2010 η ΑΕΚ ήταν μια νεοφώτιστη που απέκτησε 12 παίκτες και με καπετάνιους τους νεοφερμένους (και αμύητους στην κυπριακή πραγματικότητα) Γιόρδι Κρόιφ και Τον Κάανεν κατάφερε να πλασαριστεί στην πρώτη τετράδα, να φτάσει στα προημιτελικά του κυπέλλου και να κερδίσει ένα εισιτήριο για το Γιουρόπα Λιγκ.

Το περασμένο καλοκαίρι η ΑΕΛ ήταν μια μικρομεσαία ομάδα που απέκτησε 13 παίκτες και με καπετάνιους τους νεοφερμένους (πλην μυημένους στην κυπριακή πραγματικότητα) Πάμπο Χριστοδούλου και Ρούι Τζούνιορ κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια, να διεκδικεί το νταμπλ και να ετοιμάζεται για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Η γνώση των εγχώριων δεδομένων από την αθλητική ηγεσία, η μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια του βασικού χρηματοδότη και η ευρύτερη μάζα οπαδών ήταν τα τρία στοιχεία που επέτρεψαν στο σύλλογο της Λεμεσού να πάει ένα βήμα παραπέρα την υπέρβαση του συλλόγου της Λάρνακας.

Οι «λέοντες» δεν είχαν ούτε μεγαλύτερο μπάτζετ ούτε περισσότερο κόσμο ούτε περισσότερη εμπειρία στη διεκδίκηση τίτλων από τους τρεις παραδοσιακούς μνηστήρες της κορυφής (ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ανόρθωση), κατάφεραν όμως να τους νικήσουν και να τους αφήσουν πίσω, μολονότι η δική τους ομάδα είχε ξεκινήσει να κτίζεται μόλις το περασμένο καλοκαίρι.

Για όσους βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε ομάδα λειτουργήσει πάνω στο μοντέλο της ΑΕΚ και της ΑΕΛ έχει πολύ αξιόλογες πιθανότητες να διαπρέψει. Για όσους βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο, αυτό σημαίνει ότι στο κυπριακό πρωτάθλημα τα απαιτούμενα για να βρεθείς εν μια νυκτί στην κορυφή είναι ελάχιστα.

Δεν είναι όμως μόνον αυτό που καταδεικνύει το χαμηλό επίπεδο του ποδοσφαίρου μας. Στην τρέχουσα περίοδο οι τρεις μεγάλοι δεν έπαιξαν μπάλα. Τουναντίον στα περισσότερα παιχνίδια μετά βίας ξεπέρασαν τη μετριότητα. Αυτό δεν τους εμπόδισε από το καπάρωμα μιας θέσης στην πρώτη τετράδα πολύ πριν το πέρας της κανονικής περιόδου.

Να το πάμε παραπέρα; Το περυσινό καρέ της κορυφής (ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ανόρθωση, ΑΕΚ) έκλεισε το πρωτάθλημα με 34 ήττες συνολικά. Εξ αυτών οι 11 είχαν προκληθεί από ομάδες εκτός του πρώτου γκρουπ: ο ΑΠΟΕΛ είχε χάσει από Παραλίμνι, Εθνικό Άχνας και Αλκή, η Ομόνοια από τον ΑΠΟΠ/Κινύρα, η Ανόρθωση από Απόλλωνα, Αλκή και ΑΠΟΠ/Κινύρας, η ΑΕΚ από Πάφο, Αλκή και Παραλίμνι.

Στην τρέχουσα περίοδο ο αριθμός αυτών των ηττών συρρικνώθηκε στις πέντε! Η ΑΕΛ δεν είχε ούτε μία ήττα από ομάδα εκτός πρώτης τετράδας, η Ομόνοια μία (ΑΕΚ), ο ΑΠΟΕΛ (Νέα Σαλαμίνα, Αλκή) και η Ανόρθωση (ΑΕΚ, Άρης) από δύο. Συνυπολογίστε ότι πέρυσι όλες οι ομάδες μας είχαν αποκλειστεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήδη από τις προκριματικές φάσεις, ενώ στην τρέχουσα περίοδο ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΚ ξεχειμώνιασαν σε Τσάμπιονς και Γιουρόπα Λιγκ αντιστοίχως και η διολίσθηση του επιπέδου ανταγωνισμού είναι σχεδόν αυταπόδεικτη.

Υπέρ ποιας ανταγωνιστικότητας θα μπορούσε άλλωστε να επιχειρηματολογήσει κάποιος, όταν οι δύο άμεσα υποβιβαζόμενοι της τρέχουσας σεζόν (Ερμής, Δερύνεια) δεν κατάφεραν αθροιστικά (11+7=18 βαθμοί) να συγκεντρώσουν περισσότερους βαθμούς απ’ ό,τι ο ουραγός (ΑΠΟΠ/Κινύρας) της περασμένης χρονιάς (19 βαθμοί);

Προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης: τα προαναφερθέντα δεν μειώνουν κατ’ ελάχιστον τον άθλο της ΑΕΛ. Δεν ευθύνεται η νέα πρωταθλήτρια για την ανικανότητα των ανταγωνιστών της να κινηθούν σταθερά κοντά στα όρια των δυνατοτήτων τους, όπως η ίδια έπραξε με συνέπεια από τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι ότι καλύτερος γίνεσαι μόνο μέσω του ανταγωνισμού. Και το επίπεδο του τελευταίου στο εγχώριο πρωτάθλημα είναι τόσο χαμηλό που δεν επιτρέπει στις ομάδες που εξασφαλίζουν ευρωπαϊκά εισιτήρια να φτάνουν καλά-καλά ούτε στα πλέι οφ για την είσοδο στους ομίλους. Και αυτός δεν είναι καλός οιωνός εν όψει της ερχόμενης ευρωπαϊκής περιόδου, όπου η Κύπρος θα παλέψει για ένα πλασάρισμα στην πρώτη 15άδα της βαθμολογίας πενταετίας της UEFA.

Δημοσιεύτηκε στην ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ